Beste lezer

In de categorie mysterieuze  gewoontes van een mens worden – op gezette tijdstippen – plots feestelijke momenten georganiseerd waarbij ikzelf , of een andere gegadigde plots melig worden aangekeken waarna gezongen wordt en ik een decadente hoeveelheid extra’s toebedeeld krijg.

Er komen kaarsjes aan te pas en de jongeren rollen de rode loper uit; een oude Patrasche traditie.

Een dergelijk feestgedruis doet een beest vermoeden dat je die dag ook echt meer vrijheid zal krijgen om – bij wijze van uitzondering – te worden toegestaan om op het werkgedeelte van het domein nu eindelijk eens voluit te jagen want elke jachthond beseft nog steeds waar het echte gelukt ligt. En zeker in deze tijd van het jaar overvalt het me als een groot geluk dat ik in hart en nieren een jachthond ben.

In mijn jagersgeluk denk ik niet over plannen en eten en bestaan en voortplanten. Ik denk eigenlijk helemaal niet met mijn kop. Ik denk in deze weken met het uiteinde van mijn staart, tot de randen van mijn oren. Mijn kop kan en mag daar gelukkig niet in tussenbeide komen.

Ik probeer mijn diepste wens mijn mens en de jongeren duidelijk te maken door met vrolijk bokkensprongen en wapperende oren tussen de herfstbladeren naar knaagdiertjes te duiken en soms, als ik hard moet gaan rennen voor een prooi , ren ik toch nog harder dan noodzakelijk, zeker als een menselijk publiek aanwezig is.

Edoch..

Beste lezer,

Er is mij destijds gezegd niet zo aan de mens te twijfelen, aldus Nexus, mijn reeds overleden hondenmentor, die – zoals iedereen weet,  uitbundige fan was van de volledige mensheid.

Maar kom, de mens is meer dan een viriele zwakkeling, even kortzichtig als edelmoedig, een vat vol tegenstijdigheden, een grote smoel en een dophartje.

Zo bleek weer maar eens enkele dagen geleden.

Soms ruikt een bezoekende mens erg naar macht en zo ééntje kwam hier op bezoek, naar verluid geïnteresseerd in het kopen van één de schapenmeisjes waarbij hij luid mededeelde alles te weten over schapen, dieren in het algemeen en de natuur in zijn totaliteit.

De jongeren – die hem mee zouden ontvangen en rond leiden, hielden al snel een respectabele afstand want hij had ze bij aankomst strak en vreemd aangekeken.

Een te verheven figuur – aldus hijzelf – te belangrijk om zijn kostbare tijd aan kletskoek te verspillen en bijgevolg kwarteldoof. Hij had zichzelf beladen met papieren, naargeestige mappen en lijsten die hij als houvast onder zijn arm gekneld had.

Beste lezer,

Omdat ik soms weinig vat heb op zoiets als verbeelding, zal ik u een waarheidsgetrouw relaas opdissen over een ochtend die ik laatst met een indrukwekkende roedel halwassen mensenpuppy’s moest doorbrengen. Ze kwamen luid en zeer aanwezig toe, druk kakelend en lachend en vol verwachting om naar ‘de dieren te komen kijken’.

(Het wordt geen natuurgetrouw relaas want natuur speelt in regel slechts een erg kleine rol als grote roedels mensen landen.)

Elk van hen wenste ons liefst als troeteldier op de schoot en hier stonden we dus , Rasmus, zijn liefje en ik, drie honden overgeleverd aan een roedel mensenpuppy’s en aan het winderige najaarsweer.

Er werden snel kleinere groepjes gemaakt waarbij de mensen puppy’s zich mochten gaan positioneren bij de hond waar ze zich het meest comfortabel bij voelden..

Ik zelf werd gekozen door een reeks jonge meisjesmensjes die me kirrend tot hun persoonlijke troetelbeest uitriepen. Moeilijk zou het niet worden. Met mijn smachtende blik ontstond spontaan een regen van snoepjes. So far so good.

De geplande indeling maakte de zaak toch enigszins overzichtelijker, althans voor mij want Rasmus was alvast in lichte paniek in de moddervijver gevlucht, vrezend dat hij,  met zijn troetellichaam al gauw tot graaiobject zou verworden.

De modderlaag van de beek is altijd een zekere redding in een dergelijke situatie want geen menselijke ziel zou hem volgen in de smerige smurrie waarin hij zich al direct van kop tot teen had ondergedompeld.

Beduusd stond zijn fanclub nu rondjes te draaien bij de vijver. Ook hun roedel leidster wist zich met deze situatie duidelijk geen raad want ze zond bij nader zicht net zoveel kalmerings- als stress signalen uit waardoor noch Rasmus noch het groepje kinderen tot rust of kalmte te brengen waren.

Toen werd het leuk.

De roedel leidster trachtte Rasmus nu met snoep uit de modder te lokken waarbij ze tot haar knieën in de modder zakte.

Ik sloeg haar gade onder het aandachtig kauwen van een niet aflatende toevloed aan snoepjes .

Beste lezer,

De vele schaduwen uit het verleden van jongmensen kronkelen zich hier de laatste weken als palingen in de pan.
Je hebt er als hond toch maar mee te doen , met hen die eronder gebukt aan.

Ik kijk aandachtig naar zo’n mens. Hij lijkt in de ban van schaduwwezens die zich opdringen en er een algemene janboel van maken, van het hoofd maar die je desondanks niet te lijf kan gaan of uitschelden.

Wat mij betreft, hebben ze een zielige attitude die schaduwen, als een gemene parasiet in de vacht waar zogenaamd geen enkel verweer zou tegen bestaan.

Typisch weer voor de mensenwereld, een dergelijk fenomeen om zich onledig te houden met zaken die er eigenlijk niet zijn, maar toch alle aandacht opeisen in hun eindeloze miserie.

Als zo’n jong mens enkel nog kan wenen of vluchten in de slaap, is het denk ik het meest waarschijnlijke, dat er een heleboel schaduwkrachten zijn beginnen samen werken in zo’n arm hoofd dat in welke omstandigheid dan ook niets anders lijkt te antwoorden dan ‘uw wil geschiedde’.

‘Verwarrende om op die manier gecommandeerd te worden’, merkt mijn mens droogjes op, ‘zo vanuit de kop’.

Maar dat het niet immers de wil van de schaduw is die geschiedde kan immers zo goed als nooit te bewijzen zijn.

Zo komen we er niet uit.

Complex, de schaduwen van de mens.

En hoe ontspringt zo’n een getormenteerde jongmens dan de dans van ongelukzalig gelegenheden uit het verleden  terwijl het hoofd op volle toeren draait en het zweet verandert van geur.

Ook Rasmus krijgt stilaan belangstelling voor de ware toedracht van de geur van angst vermengd met drama waardoor het verdriet nog een versnelling hoger gaat. Wat te doen hiermee ? Hij houdt me nadrukkelijk in de gaten.

Ik doe mijn best maar sta stilaan op gespannen voet met al die schaduwen want de lichtheid in de eigen kop wordt er toch maar telkens weer troebel door verzwaard.

Maar kijk, ik vorm de vloedlijn voor de tranen en verdriet want er is nu eenmaal geen verweer tegen mijn uitgestoken tederheid.

Hier pauzeer ik even om te blozen.

Zouden we niet gewoon hier kunnen blijven oppert mijn mens. Die plek in je hoofd waar je het altijd over hebt vinden we toch nooit.

Op de vlucht dan maar voor de schaduwen lijkt zo’n jong mens dan te besluiten terug te keren naar hier en nu ( en dus naar mij ! ).

En uiteindelijk moeten ze bezwijken, die schaduwen en hebben ze een zondeval achter de rug want ook het schaduwenparadijs is eindig.

Ze sluipen de kop uit, zonder dag te zeggen en somber en met gebogen hoofd, uitdovend door gebrek aan aandacht.

Killing it softly in embrace.

Titus

Beste lezer,

Nu de zomer in de stille fase is beland , de hitte geluwd en er slechts nu en dan een jong mens aanwezig is, kan Rasmus zich volledig toeleggen op het slapen en stoeien met zijn favoriete teefje.

Ikzelf geniet van muizen en ratten die door de droogte boven de grond worden gedreven om te worden opgewacht door de kat Remus en mijzelf.

Mateloos is de tijd en de stilte die ons nu gegund wordt en het is zo stil dat de kat op het allervlezigste gertitsel reageert.

De muis die sinds gisteren pogingen doet om een uitweg uit de grond te vinden vanonder onze priemende ogen en nagels houdt geduldig stand. Wij kennen de kunst van het wachten en beheersen ons daarin glorieus. Mooi.

Alsof ze geen notie heeft van de muis, begint de kat Remus zich te wassen en dat gaat er weer heerlijk aan toe, omdat haar vel na een tijdje zo opvallend glad is en zo ruim en toch wat gespannen. Ze doet het tegenwoordig liever zelf omdat ze onder het geweld van een hondentong van Rasmus, doorgaans wel beseft dat ze op de een of andere manier plotseling wel geheel verdwenen zou kunnen zijn. Ingeslikt om dat er toch iets niet deugde aan haar, bij nader inzien.

Maar eigenlijk toeft ze dus onbeweeglijk op het gras waar ze haar nagels weer een beetje in heeft geslagen, klaar om de muis te ontvangen.

Maar het duurt lang en na een lange tijd voelen we ons minder gelukkig want we merken dat we er een beetje af beginnen te raken, van dat geduldig en wezenloos genieten. Onze gedachten dwalen spoedig af naar andere knaagdieren die voornemens beginnen krijgen.

Maar dan doet de muis een ontsnappingspoging en de vaart is nog maar amper uit haar lijf of ze wordt door het vuur uit ons binnenste, dat er toch maar zit, verzwolgen.

Als er iets fataals gebeurt heeft men altijd behoefte aan de reconstructie ervan. In dit geval echter ging alles veel te rechtlijnig toe om nog te kunnen nakaarten ook voor de jongmens die het zag en hoorde ( het beestje piepte gesmoord ).

Beste lezer,

Stilaan sta ik op gespannen voet met deze lange hete en droge zomer waarin alle leven tot schaarste wordt genoopt.

De vijver is gereduceerd tot een klein gelig plasje waarin het zompig stappen is. De appelboom lijkt het te zullen begeven en van pruimen is dit jaar geen sprake. Zelfs de wespen geven niet thuis.

De hete wind waait het stof uit de schapen die inmiddels naar de laatste graasplekjes zoeken.

De natuur is door de hitte deerlijk toegetakeld waardoor ik me stilaan afvraag wat nog overeind zal staan na deze droogte.

Het lijkt op een ravage door een balorige zon waarin verhakkelde stakkerds van bomen naar zuurstof en water snakken. Een macaber beeld van ontloofde stammen met de allure van kaalgeplukt gevogelte.

Op het domein staan hier en daar nog wat naakte stokken met een schraal kroontje getooid en daaronder takken die er als gebroken vlerken bijhangen.

Waar is de mens met al dat water gebleven ?? En hoe moet zo’n boom de kracht opbrengen om de waterige beslissingen van een mens te dragen ?

Beste lezer,

Er moet mij toch eventjes iets van het hart. Het is niet langer pruimbaar voor mij.. die rustige duwtjes in de rug op weg naar het heilige leiderschap waar de mens zo bespottelijk vaak de mond over vol heeft.

De onmogelijkheid om als leider het absolute minpunt te bereiken is een geruststelling die me van een goede nachtrust verzekert. Want als er iets is waar alle jongeren het over eens zijn dan is het wel dat ik me zal blijven verzetten tegen het keurslijf van het leiderschap.

Ik ben er geen liefhebber van, en het ontzag dat ermee gepaard gaat is mij vreemd.

Eerst dacht ik nog dat ik het voor mekaar had, het lang verwachte  – mij opgedrongen! – leiderschap. Dat was voor de komst van een knappe zelfzekere teef , duidelijk een geboren leidster die hier snel en efficient de lakens kwam uitdelen, waarna ik haar met graagte kon volgen.

‘Zou hij een geboren leider zijn, het zou hem niet zo veel moeite kosten’, opperde één van de jongeren hiermee mijn onbenul op dat vlak inpeperend.

Zoiets stemt enigszins droevig. Mijmeringen over de aard van aangeboren leiders, vermoeien mij mateloos.

Maar wat mag dat dan wel zijn een leider ?

Mijn mens hoopt stiekem dat ik me verder kan ontpoppen tot half troetelpup, half leider en dat de andere rampetampende honden naar mij kunnen komen om hun geschillen aan mij voor te leggen, hun onrust, hun stress en hun verwarring in mijn poten te gooien en als ik geen kans zie een voor alle partijen bevredigende oplossingen te bedenken, ben ik de pineut.

Beste lezer,

De onhebbelijkheid van de mens om de natuurlijke orde der dingen op te fokken om dat vervolgens als schattig te benoemen is genoegzaam bekend maar soms gaat men ook hier net nog een stapje verder, ik verklaar me nader..

Roof- en prooidieren hebben met elkaar geen uitstaans tenzij op momenten van intens spel en confrontatie. Het is niet omdat ik een vriendelijke Golden ben dat mij dit principe niet gekend zou zijn.

Een prooidier dat uit de buurt blijft of paniekerig weg loopt is een fenomeen om zonder meer blij van te worden. Als dat nog eens gepaard gaat met een wit konijnenstaartje dat bij wijze van witte vlag de overgave aankondigt kan de lol niet op.

Nog leuker is dat je er als roofdier zonder het minste schuldgevoel mag achteraan gaan. Al moet je niet overdrijven gezien de beperkte capaciteit van het darmgestel.

Welke hond rent niet graag als een bezetene achter een konijn of lam want alles aan prooidieren is sympathiek, niet in het minst dat zij vaak met meerdere zijn, en samen paniekerig verschijnen.

Wij achten ons gelukkig en likkebaarden want de vele kleine lammetjes die hier nu rondlopen zijn de zachtaardigste en vaak de traagste onder de prooidieren, zachter dan opgepompte perziken, met wollige rondingen, mollige buikjes waar je als roofdier maanziek van wordt.

De mens doet in deze vaak hazenschuw als het over het veroveren van een prooi gaat, tenzij nadrukkelijk gevraagd wordt, een spin, een muis of een rat te vangen. Begrijpe wie begrijpe kan, alsof wij liever een rat zouden vangen.

Beste lezer,

Meisjes met blauwe ogen vragen me wel eens hoe ik het volhoud met al die verschillende handen en geuren op mijn lijf, in mijn vacht, zo week na week en zo gelaten.

Dat heet dan in conditie zijn, bedenk ik dan, dat knuffelgehalte, dat kan je niet commanderen maar stelpen nog minder, daar moeten massageprogramma’s uit voortvloeien, voor de ijverige tuin en- huisdiereneigenaar.

Sommigen naderen zacht en stilletjes en knuffelen mij en mijn vacht in warme omhelzingen waardoor we eventjes één zijn met elkaar. Volle vellevacht dus, tot het ook vanbinnen helemaal stil is. Wij smeden een verbond, zo’n beschaafd en zachtmoedig mens en ik.

Voor hen ben ik het kalme strand na een nacht van orkanen aan zieleleed en intens verdriet.

Maar er zijn er ook die in zenuwachtige wanhoop en verwildering doelgericht naar een hond toe banjeren om hem als baken vast te grijpen aan rug en kop waarbij de oren als het ware als handvaten gehanteerd worden om recht te blijven staan, om zich iets minder slecht te voelen.. Voor die mensen heeft mijn lijf vandaag een boodschap..

‘Ben je zeker dat je bent uitgenodigd in zijn persoonlijke ruimte, en in zijn vacht ?’, vraagt mijn mens.

Want lijfelijk kennismaking met een ander levend wezen gebeurt op uitnodiging. Het idee dit zonder verzoek te kunnen doen, is dieren vreemd, een roofdier die tot actie over gaat daargelaten.

Zonder rituele uitnodiging wordt gegrepen en geknuffeld maar wordt nu vooral gezucht.

Beste lezer,

De hardnekkig geruchten als zou ik nalatig zijn geweest in mijn taak als hulphond, wens ik bij deze in een verhelderend perspectief te plaatsen.

Naar verluidt zou ik – toen laatst mijn mens lelijk was gevallen, misbruik hebben gemaakt van het gegeven dat ze me toch niet veel kon maken gewoon omdat ze niet op de poot was. Ik zou haar eveneens, aldus de roddeltantes, niet hebben bijgestaan in haar uren van nood, in tegenstelling tot Rasmus die er als de kippen bij was om te helpen. Er werd mij toegebeten een luxebeest te zijn en daarin had men natuurlijk overschot van gelijk. Ik zou de schunnige kantjes eraf lopen én ik zou onvermoeibaar zijn in het verzinnen van middelen om minimaal te presteren als het gaat om het helpen en bijstaan van mijn mens.

Het feit dat ik ben blijven slapen en luid snurken tijdens de valpartij en de daaropvolgende commotie waarbij mijn mens werd weggebracht doet hierbij niets terzake. Ik zou mijn mens hebben achtergelaten en verwaarloosd.

En toch, ik zeg u : Er was geen vijand in huis waartegen moest worden gevochten, er waren geen natuur rampen aan de gang en in regel kan mijn mens goed genoeg voor zichzelf zorgen. Voor mij was er dus geen reden tot paniek.