Beste lezer,

Enige tijd geleden hing iets in de lucht op het domein dat dat ongewoon was. Het was de lucht en de geur van een wezen dat hier was komen binnendringen en na een tijd kon geen twijfel meer bestaan. Het beest had zich gevestigd op ons territorium en werd door 3 van ons honden betrapt op het onrechtmatig huizen in één van de bunkers.

Na een vrolijke en spectaculaire achtervolging waarna het beest een boom in klom konden we hem van op de grond kort van nabij bekijken.

Het leek een katachtige maar had  – na verder onderzoek-  een wel erg eigenaardiger voorkomen. Het beest had rafels waar oren hadden moeten staan waardoor hij eruit zag als een verbouwereerde zwemmer , die juist is bovengekomen in een heel ander watertje als waar hij was ondergedoken.

Hij was zeer welgebouwd een uitzonderlijk fors, maar desondanks sierlijk. Hij zou een uitzonderlijke jachttroffee kunnen vormen.

Maar iets waarschuwde het beest niet direct onderuit te halen.

Het beest compenseerde zijn radeloosheid die optrad daar boven in de boom, met eigenaardig staartzwaaien en trekken in de lenden en het tentoonspreiden van een soort grijnsje, dat ik voor een spottende boodschap hield.

Katten hebben meestal al grote ogen maar deze had wel bijzonder bolle groene kijkers. Dat maakte dat ik meer en meer het gevoel kreeg dat er dwars door me heen werd gekeken op een manier , die nog heel wat erger was dan het gemeenste scheldwoord dat hij ons toe zou kunnen werpen.

Moesten wij daar tegen kunnen ? Misschien , maar ik kon het niet.

De jongeren en mijn mens leidden ons met bewkame spoed uit de arena waarna wa vanachter een raam, met 3 honden op een rij de belachelijk menselijke pogingen konden aanschouwen van een mens die een dergelijk beest probeert te vangen. Breek me de bek niet open over haar stutelige en futiele optreden in deze.

Een dag later, zag ik het beest echter terug, terwijl het hier met een vanzelfsprekende surieux rondliep als niet wij,  maar hij, hier de rechtmatige hoeder van dit territorium was. Het beest loerde naar mij terwijl het recht op me af kwam.

Beste lezer,

Als in de schaduwen van de angst ren stok verkeerdelijk voor een slang wordt aanzien,  blijft in elk levend wezen geen enkel overleg meer over.

Een te-vermoeden- slang, die eigenlijk een stok was.

Zo ondervond ook Rasmus de afgelopen dagen.

In Rasmus hoofd wordt elk nieuw obstakel waardoor hij geen raad met zichzelf weet, een monster van angst, stress en zelfs paniek.

De jongeren weten er alles over, over dergelijk paniek-kereltjes in het hoofd die er tekeer gaan alsof ze het voltallige hoofd hebben afgehuurd om er een luidruchtig feestje te geven.

Het paniekwezentje van Rasmus ging deze keer over een zeer zelfzeker hondje waardoor Rasmus zich ‘bekekeken’ voelde én over een nieuw voertuig dat door Rasmus als super eng ervaren werd.

‘Wat te doen als de angst een wezen met een eigen leven wordt ? ‘

‘Zo’n angst-wezen is als een zombie, zo iets wil steeds meer’, murmelt een meisje..

‘Die gebruikt jouw hoofd als kraakpand’..

Dit moet wel door de paniekerige kop zijn bewerkstelligd want hoe zou een levend wezen er anders op komen om zich op een dergelijke manier te laten overnemen door angst.

Dat is vervelend genoeg en het liefst wil Rasmus nu dat er veel aandacht voor zijn drama komt zodat wij wel moeten kijken naar wat er aan de hand is en deze bespottelijke betovering van die hijgende angst eindelijk kunnen verbreken.

Rasmus, die de extra aandacht gebruikt om wat extra meelij te krijgen probeert vervolgens op iemands schoot te kruipen.

‘Dat helpt niet Rasmus’.