Beste lezer,
Voor jongeren van allerlei gezindten vraagt het leven soms zo veel dat ze zichtbaar uitgeput zijn. Desondanks lijkt de nacht hen geen rust te brengen, eerder in tegendeel.. Ze kunnen de slaap niet vatten en de nacht overspoelt hen met legers teisterende demonen die als losgeslagen Vikingen vernielend en plunderend de kop door denderen om met één houw komaf te maken met nachtrust.
Tegen de ochtend is een wakkere toestand niet veel meer dan een herinnering en elke inspanning wordt een uitdaging. Een quasi bestaan als het ware.
‘Moe”.. zucht zo’n jongere dan en dat laat zich duidelijk merken. Als een kat die – in het nauw – nog op zijn qui- vive probeert te blijven terwijl ook dat niet meer lukt.
Voor zo’n jongen wordt het plooibedje uitgehaald, en een berg zachte dekentjes.
Voor de aanwezige honden, het startsein om in de startblokken te gaan staan om als eerst bij zo’n jongen onder het deken te verdwijnen.
Ikzelf eigen mij in regel het voorrecht toe want een dergelijke bijstand is een nevenactiviteit van mijn werkzaamheden waartoe ik mij gaarne leen.
Bij het vuur én in het bedje met de honden kan dan eindelijk de windstilte van de ziel en het hoofd aanbreken. Op drie dagreizen van alle miserie duiken we in diepe rust.
De ogen toe en diep onder de dekens dus terwijl ik waak want in dit donker kan geen part van de wereld je nog vinden.
Het donker wordt eventjes een nieuwe thuis, en met een hond aan je zijde kan je er zeker van zijn dat je niet voorbij de warmte slaapt en het wegzakken biedt vervolgens een horizon verder dan je met ogen kan zien.
Soms huilt zo’n jongen dan heel zachtjes want als je tussen de poten van een hond niet mag janken in wiens poten dan wel ?
Ikzelf ben als levend schild, zal ik maar zeggen, bij zo’n jongen de meest uitgekozen bijstand om boze dromen en demonen te verjagen.
Als een knoop ligt zo’n jongen nu tussen de dekens, streelt mijn ademend lichaam, zijn ziel als een opgevouwen parachute tussen mijn poten. Een bedwelmend gevoel.
Andere honden trachten hier in te voegen maar tot zijn borrelende ontevredenheid wordt Rasmus in regel het bed af gestuurd omwille van zijn drang tot lijfelijk feestgedruis ( eerder dan rust ).
En dan wordt zo’n dag soms toch nog een bijdrage aan een potje geluk, hoe zwart zo’n jongen ook alles inziet.
Want soms is eerst donkerte en slaap nodig en de zoete zekerheid van een compagnon om een volgend stapje te kunnen zetten in het wakkere leven.
Want wie of wat je niet tot leven brengt, die is te klein voor zo’n mens.
Uw slaap compagnon
Titus
