Beste lezer,

De vele schaduwen uit het verleden van jongmensen kronkelen zich hier de laatste weken als palingen in de pan.
Je hebt er als hond toch maar mee te doen , met hen die eronder gebukt aan.

Ik kijk aandachtig naar zo’n mens. Hij lijkt in de ban van schaduwwezens die zich opdringen en er een algemene janboel van maken, van het hoofd maar die je desondanks niet te lijf kan gaan of uitschelden.

Wat mij betreft, hebben ze een zielige attitude die schaduwen, als een gemene parasiet in de vacht waar zogenaamd geen enkel verweer zou tegen bestaan.

Typisch weer voor de mensenwereld, een dergelijk fenomeen om zich onledig te houden met zaken die er eigenlijk niet zijn, maar toch alle aandacht opeisen in hun eindeloze miserie.

Als zo’n jong mens enkel nog kan wenen of vluchten in de slaap, is het denk ik het meest waarschijnlijke, dat er een heleboel schaduwkrachten zijn beginnen samen werken in zo’n arm hoofd dat in welke omstandigheid dan ook niets anders lijkt te antwoorden dan ‘uw wil geschiedde’.

‘Verwarrende om op die manier gecommandeerd te worden’, merkt mijn mens droogjes op, ‘zo vanuit de kop’.

Maar dat het niet immers de wil van de schaduw is die geschiedde kan immers zo goed als nooit te bewijzen zijn.

Zo komen we er niet uit.

Complex, de schaduwen van de mens.

En hoe ontspringt zo’n een getormenteerde jongmens dan de dans van ongelukzalig gelegenheden uit het verleden  terwijl het hoofd op volle toeren draait en het zweet verandert van geur.

Ook Rasmus krijgt stilaan belangstelling voor de ware toedracht van de geur van angst vermengd met drama waardoor het verdriet nog een versnelling hoger gaat. Wat te doen hiermee ? Hij houdt me nadrukkelijk in de gaten.

Ik doe mijn best maar sta stilaan op gespannen voet met al die schaduwen want de lichtheid in de eigen kop wordt er toch maar telkens weer troebel door verzwaard.

Maar kijk, ik vorm de vloedlijn voor de tranen en verdriet want er is nu eenmaal geen verweer tegen mijn uitgestoken tederheid.

Hier pauzeer ik even om te blozen.

Zouden we niet gewoon hier kunnen blijven oppert mijn mens. Die plek in je hoofd waar je het altijd over hebt vinden we toch nooit.

Op de vlucht dan maar voor de schaduwen lijkt zo’n jong mens dan te besluiten terug te keren naar hier en nu ( en dus naar mij ! ).

En uiteindelijk moeten ze bezwijken, die schaduwen en hebben ze een zondeval achter de rug want ook het schaduwenparadijs is eindig.

Ze sluipen de kop uit, zonder dag te zeggen en somber en met gebogen hoofd, uitdovend door gebrek aan aandacht.

Killing it softly in embrace.

Titus

Beste lezer,

Nu de zomer in de stille fase is beland , de hitte geluwd en er slechts nu en dan een jong mens aanwezig is, kan Rasmus zich volledig toeleggen op het slapen en stoeien met zijn favoriete teefje.

Ikzelf geniet van muizen en ratten die door de droogte boven de grond worden gedreven om te worden opgewacht door de kat Remus en mijzelf.

Mateloos is de tijd en de stilte die ons nu gegund wordt en het is zo stil dat de kat op het allervlezigste gertitsel reageert.

De muis die sinds gisteren pogingen doet om een uitweg uit de grond te vinden vanonder onze priemende ogen en nagels houdt geduldig stand. Wij kennen de kunst van het wachten en beheersen ons daarin glorieus. Mooi.

Alsof ze geen notie heeft van de muis, begint de kat Remus zich te wassen en dat gaat er weer heerlijk aan toe, omdat haar vel na een tijdje zo opvallend glad is en zo ruim en toch wat gespannen. Ze doet het tegenwoordig liever zelf omdat ze onder het geweld van een hondentong van Rasmus, doorgaans wel beseft dat ze op de een of andere manier plotseling wel geheel verdwenen zou kunnen zijn. Ingeslikt om dat er toch iets niet deugde aan haar, bij nader inzien.

Maar eigenlijk toeft ze dus onbeweeglijk op het gras waar ze haar nagels weer een beetje in heeft geslagen, klaar om de muis te ontvangen.

Maar het duurt lang en na een lange tijd voelen we ons minder gelukkig want we merken dat we er een beetje af beginnen te raken, van dat geduldig en wezenloos genieten. Onze gedachten dwalen spoedig af naar andere knaagdieren die voornemens beginnen krijgen.

Maar dan doet de muis een ontsnappingspoging en de vaart is nog maar amper uit haar lijf of ze wordt door het vuur uit ons binnenste, dat er toch maar zit, verzwolgen.

Als er iets fataals gebeurt heeft men altijd behoefte aan de reconstructie ervan. In dit geval echter ging alles veel te rechtlijnig toe om nog te kunnen nakaarten ook voor de jongmens die het zag en hoorde ( het beestje piepte gesmoord ).

Beste lezer,

Stilaan sta ik op gespannen voet met deze lange hete en droge zomer waarin alle leven tot schaarste wordt genoopt.

De vijver is gereduceerd tot een klein gelig plasje waarin het zompig stappen is. De appelboom lijkt het te zullen begeven en van pruimen is dit jaar geen sprake. Zelfs de wespen geven niet thuis.

De hete wind waait het stof uit de schapen die inmiddels naar de laatste graasplekjes zoeken.

De natuur is door de hitte deerlijk toegetakeld waardoor ik me stilaan afvraag wat nog overeind zal staan na deze droogte.

Het lijkt op een ravage door een balorige zon waarin verhakkelde stakkerds van bomen naar zuurstof en water snakken. Een macaber beeld van ontloofde stammen met de allure van kaalgeplukt gevogelte.

Op het domein staan hier en daar nog wat naakte stokken met een schraal kroontje getooid en daaronder takken die er als gebroken vlerken bijhangen.

Waar is de mens met al dat water gebleven ?? En hoe moet zo’n boom de kracht opbrengen om de waterige beslissingen van een mens te dragen ?

Beste lezer,

Er moet mij toch eventjes iets van het hart. Het is niet langer pruimbaar voor mij.. die rustige duwtjes in de rug op weg naar het heilige leiderschap waar de mens zo bespottelijk vaak de mond over vol heeft.

De onmogelijkheid om als leider het absolute minpunt te bereiken is een geruststelling die me van een goede nachtrust verzekert. Want als er iets is waar alle jongeren het over eens zijn dan is het wel dat ik me zal blijven verzetten tegen het keurslijf van het leiderschap.

Ik ben er geen liefhebber van, en het ontzag dat ermee gepaard gaat is mij vreemd.

Eerst dacht ik nog dat ik het voor mekaar had, het lang verwachte  – mij opgedrongen! – leiderschap. Dat was voor de komst van een knappe zelfzekere teef , duidelijk een geboren leidster die hier snel en efficient de lakens kwam uitdelen, waarna ik haar met graagte kon volgen.

‘Zou hij een geboren leider zijn, het zou hem niet zo veel moeite kosten’, opperde één van de jongeren hiermee mijn onbenul op dat vlak inpeperend.

Zoiets stemt enigszins droevig. Mijmeringen over de aard van aangeboren leiders, vermoeien mij mateloos.

Maar wat mag dat dan wel zijn een leider ?

Mijn mens hoopt stiekem dat ik me verder kan ontpoppen tot half troetelpup, half leider en dat de andere rampetampende honden naar mij kunnen komen om hun geschillen aan mij voor te leggen, hun onrust, hun stress en hun verwarring in mijn poten te gooien en als ik geen kans zie een voor alle partijen bevredigende oplossingen te bedenken, ben ik de pineut.

Beste lezer,

De onhebbelijkheid van de mens om de natuurlijke orde der dingen op te fokken om dat vervolgens als schattig te benoemen is genoegzaam bekend maar soms gaat men ook hier net nog een stapje verder, ik verklaar me nader..

Roof- en prooidieren hebben met elkaar geen uitstaans tenzij op momenten van intens spel en confrontatie. Het is niet omdat ik een vriendelijke Golden ben dat mij dit principe niet gekend zou zijn.

Een prooidier dat uit de buurt blijft of paniekerig weg loopt is een fenomeen om zonder meer blij van te worden. Als dat nog eens gepaard gaat met een wit konijnenstaartje dat bij wijze van witte vlag de overgave aankondigt kan de lol niet op.

Nog leuker is dat je er als roofdier zonder het minste schuldgevoel mag achteraan gaan. Al moet je niet overdrijven gezien de beperkte capaciteit van het darmgestel.

Welke hond rent niet graag als een bezetene achter een konijn of lam want alles aan prooidieren is sympathiek, niet in het minst dat zij vaak met meerdere zijn, en samen paniekerig verschijnen.

Wij achten ons gelukkig en likkebaarden want de vele kleine lammetjes die hier nu rondlopen zijn de zachtaardigste en vaak de traagste onder de prooidieren, zachter dan opgepompte perziken, met wollige rondingen, mollige buikjes waar je als roofdier maanziek van wordt.

De mens doet in deze vaak hazenschuw als het over het veroveren van een prooi gaat, tenzij nadrukkelijk gevraagd wordt, een spin, een muis of een rat te vangen. Begrijpe wie begrijpe kan, alsof wij liever een rat zouden vangen.

Beste lezer,

Meisjes met blauwe ogen vragen me wel eens hoe ik het volhoud met al die verschillende handen en geuren op mijn lijf, in mijn vacht, zo week na week en zo gelaten.

Dat heet dan in conditie zijn, bedenk ik dan, dat knuffelgehalte, dat kan je niet commanderen maar stelpen nog minder, daar moeten massageprogramma’s uit voortvloeien, voor de ijverige tuin en- huisdiereneigenaar.

Sommigen naderen zacht en stilletjes en knuffelen mij en mijn vacht in warme omhelzingen waardoor we eventjes één zijn met elkaar. Volle vellevacht dus, tot het ook vanbinnen helemaal stil is. Wij smeden een verbond, zo’n beschaafd en zachtmoedig mens en ik.

Voor hen ben ik het kalme strand na een nacht van orkanen aan zieleleed en intens verdriet.

Maar er zijn er ook die in zenuwachtige wanhoop en verwildering doelgericht naar een hond toe banjeren om hem als baken vast te grijpen aan rug en kop waarbij de oren als het ware als handvaten gehanteerd worden om recht te blijven staan, om zich iets minder slecht te voelen.. Voor die mensen heeft mijn lijf vandaag een boodschap..

‘Ben je zeker dat je bent uitgenodigd in zijn persoonlijke ruimte, en in zijn vacht ?’, vraagt mijn mens.

Want lijfelijk kennismaking met een ander levend wezen gebeurt op uitnodiging. Het idee dit zonder verzoek te kunnen doen, is dieren vreemd, een roofdier die tot actie over gaat daargelaten.

Zonder rituele uitnodiging wordt gegrepen en geknuffeld maar wordt nu vooral gezucht.

Beste lezer,

De hardnekkig geruchten als zou ik nalatig zijn geweest in mijn taak als hulphond, wens ik bij deze in een verhelderend perspectief te plaatsen.

Naar verluidt zou ik – toen laatst mijn mens lelijk was gevallen, misbruik hebben gemaakt van het gegeven dat ze me toch niet veel kon maken gewoon omdat ze niet op de poot was. Ik zou haar eveneens, aldus de roddeltantes, niet hebben bijgestaan in haar uren van nood, in tegenstelling tot Rasmus die er als de kippen bij was om te helpen. Er werd mij toegebeten een luxebeest te zijn en daarin had men natuurlijk overschot van gelijk. Ik zou de schunnige kantjes eraf lopen én ik zou onvermoeibaar zijn in het verzinnen van middelen om minimaal te presteren als het gaat om het helpen en bijstaan van mijn mens.

Het feit dat ik ben blijven slapen en luid snurken tijdens de valpartij en de daaropvolgende commotie waarbij mijn mens werd weggebracht doet hierbij niets terzake. Ik zou mijn mens hebben achtergelaten en verwaarloosd.

En toch, ik zeg u : Er was geen vijand in huis waartegen moest worden gevochten, er waren geen natuur rampen aan de gang en in regel kan mijn mens goed genoeg voor zichzelf zorgen. Voor mij was er dus geen reden tot paniek.

Beste lezer,

De doden krijgen bij Patrasche steeds een mooie plaats. Sommigen krijgen een boom toegewezen bij wijze van ankerpunt en anderen, zoals Nexus worden toch alom verstrooid want ieder weet dat hij van supervisie hield. En dan plots zie je ze weer opduiken, in een ander mens of beest..

‘Kijk’ daar heb je Nexus, hoorden de jongeren een dame roepen terwijl ze door de omheining naar Rasmus wees. Even waren de jongeren stil, maar dan verschenen glimlachjes want wij wisten het al lang natuurlijk.

En toen laatst de hond Myra stierf – ze was onze lieve hondentante – wisten we dat ook zij snel weer zou opduiken.. Niet bij een boom maar binnen, meer bepaald op haar lievelingsplekjes, en bij de grote snoepton waar ze een groot deel van haar leven allerlei creatieve aktiviteiten heeft ontplooid teneinde haar snoep raids vorm te geven.

Daarnaast was tante Myra het symbool van het hondje dat haar levensmiserie openlijk uilachte :

Een slechte start in het leven ? Een lijf dat niet mee wou ? Een paar vervelende zelfbeheersingsprobleem rond eten ?

‘wakanmijda ! ‘

Hoe zwaar het ook soms was om Myra te zijn, het weerhield haar niet om snode plannen te maken om vervolgens vrolijk verder te sloffen op weg naar een volgende dieverij, het lijf en het verleden dapper meeslepend alsof het niks was.

Myra voerde een vrolijk offensief tegen het eigen lijf dat er vaak afgepeigerd uit zag maar desondanks had ze niets tegen haar eigen lichaam. Het waggelde met haar over het domein, het ging uiteindelijk zitten waar ze wilde het blafte als ze iets te zeggen had.

Beste lezer,

Waarom een eisende jankende hond het medelijden en de ononderbroken aandacht krijgt van elke mens die overspoeld wordt door overstromende gevoelens blijft voor elke stabiele hond een raadsel alsmede waarom die zelfde mens de onrust met vlag en wimpel op de troon en aan de macht houdt tot de tragedie de volledige ruimte heeft ingenomen.

Getuige de introductie van een netjes gewassen en gekamde witte rashond door één van de jongmensen..

‘Hij is een beetje all over the place’..

En jazeker, het desbetreffende beestje neemt in één tel, met zijn energie, zijn lijf en zijn gejank ieders ruimte in.

Ik zelf kan het niet hebben, een dergelijke hondonwaardige manier om aandacht op te eisen door bij elke negatie van een mens of dier te gaan duwen, janken en hyperventileren, tot wij ons allemaal eindeloos gemanipuleerd voelen door een wezen dat zichzelf en de wereld met graagte opfokt.

Met andere woorden : Drama !

‘En of de onrust eventjes genegeerd kon worden ?’ probeerde mijn mens nog.

Ooit moet iets worden ondernomen tegen de verwaarlozing van de stilte en de rust door de mens, maar daarover een andere keer meer.

De jongmens die met de hond is komen aanzetten voelt de bui hangen en heeft snel last van veel tegenstrijdige gevoelens want regels om de rust in de roedel te behouden moeten in acht genomen worden en als gastheer van de roedel is dit uiteraard deel van mijn job.

Maar als die gast stijf staat van de stress en de rust hier naar de verdoemenis is geholpen, ben ik verplicht om nadrukkelijk te negeren. Dergelijke regels van de gastvrijheid moeten in acht genomen worden, zelfs onder de beste vrienden. Maar zo’n hondje doet natuurlijk niet zo maar troonsafstand dus eerst lijkt hij zich eventje te stellen in het moeten dimmen en is er nog geen indicatie van onenigheid totdat hij er genoeg van heeft en de schijn niet langer bedriegt.

Het beestje begint nu hartochtelijk te janken en kijkt zijn mens doordringend en zielig aan. Wat hem betreft heeft is hij nu lang genoeg genegeerd geweest, en is het tijd voor meer en nog intenser drama dat zich verder zal afspelen op de schoot.

Beste lezer,

Je bent geen echte persoonlijkheid meer zonder een identiteitscrisis op zijn tijd en sinds mijn pupil en huisgenoot Rasmus de afgelopen maanden steeds groter, knapper, altletischer en behaagzuchtiger wordt en ik in dat licht steeds meer vergeleken word, heb ik recht op een eigenste persoonlijkheidskortsluiting.

Want de infant Rasmus, is inmiddels ieders lieveling en houdt zich als flinke knaap – en public – angstvallig aan alle afspraken. Zijn wezen boert van vriendelijke onderdanigheid, een eigenschap waar ik knorrig van wordt.

En dus.. daar gaan we weer in koor :

‘Titus is jaloers !!’ kirren een aantal meisjes. De conclusie lijkt gebeiteld.

Dat de mens ook hier weer volledig de bal mis slaat zorgt ervoor dat één en ander weer eens goed fout zit tussen de mens en mij.

Je kan  natuurlijk altijd je hoofd afwenden ter ontwijking van het speeksel dat de woordenval over jaloezie meestal vooraf gaat.

Maar nu vraag ik je, moet een hond in deze belachelijk geprojecteerde sneer op oneerlijke gronden zo’n royaal gelag betalen ? Puur voor een vlegelachtig genoegen van zo’n jong mens ?

Kijk, ik weiger te luisteren naar dergelijke laster. Ik kan het niet;  ik denk dat ik op dat punt gehoorgestoord ben, ik vrees dat in mijn oren alles dichtgroeit. Zo’n aandoening had ik vroeger ook in periodes, een bevangenheid ter hoogte van het borstbeen, de haargroei die het horen belemmert, de oorholte die geen holte meer is maar een hokje vol plots opduikend slijm dat vervolgens als snot of luide rochel het woord jaloezie overstemt.