Beste lezer,

Voor jongeren van allerlei gezindten vraagt het leven soms zo veel dat ze zichtbaar uitgeput zijn. Desondanks lijkt de nacht hen geen rust te brengen, eerder in tegendeel.. Ze kunnen de slaap niet vatten en de nacht overspoelt hen met legers teisterende demonen die als losgeslagen Vikingen vernielend en plunderend de kop door denderen om met één houw komaf te maken met nachtrust.

Tegen de ochtend is een wakkere toestand niet veel meer dan een herinnering en elke inspanning wordt een uitdaging. Een quasi bestaan als het ware.

‘Moe”.. zucht zo’n jongere dan en dat laat zich duidelijk merken. Als een kat die – in het nauw –  nog op zijn qui- vive probeert te blijven terwijl ook dat niet meer lukt.

Voor zo’n jongen wordt het plooibedje uitgehaald, en een berg zachte dekentjes.

Voor de aanwezige honden, het startsein om in de startblokken te gaan staan om als eerst bij zo’n jongen onder het deken te verdwijnen.

Ikzelf eigen mij in regel het voorrecht toe want een dergelijke bijstand  is een nevenactiviteit van mijn werkzaamheden waartoe ik mij gaarne leen.

Bij het vuur én in het bedje met de honden kan dan eindelijk de windstilte van de ziel en het hoofd aanbreken. Op drie dagreizen van alle miserie duiken we in diepe rust.