Beste lezer
In de categorie mysterieuze gewoontes van een mens worden – op gezette tijdstippen – plots feestelijke momenten georganiseerd waarbij ikzelf , of een andere gegadigde plots melig worden aangekeken waarna gezongen wordt en ik een decadente hoeveelheid extra’s toebedeeld krijg.
Er komen kaarsjes aan te pas en de jongeren rollen de rode loper uit; een oude Patrasche traditie.
Een dergelijk feestgedruis doet een beest vermoeden dat je die dag ook echt meer vrijheid zal krijgen om – bij wijze van uitzondering – te worden toegestaan om op het werkgedeelte van het domein nu eindelijk eens voluit te jagen want elke jachthond beseft nog steeds waar het echte gelukt ligt. En zeker in deze tijd van het jaar overvalt het me als een groot geluk dat ik in hart en nieren een jachthond ben.
In mijn jagersgeluk denk ik niet over plannen en eten en bestaan en voortplanten. Ik denk eigenlijk helemaal niet met mijn kop. Ik denk in deze weken met het uiteinde van mijn staart, tot de randen van mijn oren. Mijn kop kan en mag daar gelukkig niet in tussenbeide komen.
Ik probeer mijn diepste wens mijn mens en de jongeren duidelijk te maken door met vrolijk bokkensprongen en wapperende oren tussen de herfstbladeren naar knaagdiertjes te duiken en soms, als ik hard moet gaan rennen voor een prooi , ren ik toch nog harder dan noodzakelijk, zeker als een menselijk publiek aanwezig is.
Edoch..
Ik eindig niet in de bladeren maar in de auto ( waar terug voor mij wordt gezongen ?? ) en even later, sta ik in het walhalla van speelgoed, snoep en… gekooide cavia’s !
Ok dan. De aanwezigheid van een mollige prooidier is ook wel iets dat mijn verkild gemoed kan opwarmen. Misschien wordt het straks voor me ingepakt om mee te nemen.
De cavia traditie gaat jaren terug, van toen Nexus, omwille van een cavia obsessie elk jaar enige tijd mocht doorbrengen in aanwezigheid van echt levende cavia’s.
Ik geef toe : Het is een intrigerend beestje, dat er zwaar geamputeerd uit ziet op een onderstel van veel te korte poten. Wie vindt zo iets uit ?
Elke hond wordt vrolijk van de idee zo’n beestje te krijgen met een rood strikje op een plaats waar bij andere dieren de nek zit en dus maak ik een veelbetekenend oogcontact.
Ik zou erg graag helemaal persoonlijk met die aanwezigheid afrekenen, maar mijn mens houdt me nauwlettend in de gaten. Onterecht vind ik dat, want met een zaak tussen 2 dieren heeft de mens zich niet te bemoeien.
Maar de beestjes zitten er half verdoofd bij in hun kooitjes waarna ook over mij een versuffing komt waar ik stilaan mee in slaap sukkel.
Pas als de jongeren weer beginnen zingen kom ik met een diepe snorkerige zucht weer tot mezelf.
Ik voel dat mijn mens er nu gauw een punt zal achter zetten want blijkbaar krijgen de cavia’s stress. Ha ! Ook hier weer gaat de reactie de aanleiding verre te buiten.
En net toen het leuk zou gaan worden tussen die cavia’s en mij, word ik kordaat weggestuurd, gelukkig recht naar een gang vol snoepjes, varkensoren, en hapklare botten.
Want ook ik moet jarig en geteisterd de vrede najagen.
Uw jarige
Titus
