Beste lezer,
Als in de schaduwen van de angst ren stok verkeerdelijk voor een slang wordt aanzien, blijft in elk levend wezen geen enkel overleg meer over.
Een te-vermoeden- slang, die eigenlijk een stok was.
Zo ondervond ook Rasmus de afgelopen dagen.
In Rasmus hoofd wordt elk nieuw obstakel waardoor hij geen raad met zichzelf weet, een monster van angst, stress en zelfs paniek.
De jongeren weten er alles over, over dergelijk paniek-kereltjes in het hoofd die er tekeer gaan alsof ze het voltallige hoofd hebben afgehuurd om er een luidruchtig feestje te geven.
Het paniekwezentje van Rasmus ging deze keer over een zeer zelfzeker hondje waardoor Rasmus zich ‘bekekeken’ voelde én over een nieuw voertuig dat door Rasmus als super eng ervaren werd.
‘Wat te doen als de angst een wezen met een eigen leven wordt ? ‘
‘Zo’n angst-wezen is als een zombie, zo iets wil steeds meer’, murmelt een meisje..
‘Die gebruikt jouw hoofd als kraakpand’..
Dit moet wel door de paniekerige kop zijn bewerkstelligd want hoe zou een levend wezen er anders op komen om zich op een dergelijke manier te laten overnemen door angst.
Dat is vervelend genoeg en het liefst wil Rasmus nu dat er veel aandacht voor zijn drama komt zodat wij wel moeten kijken naar wat er aan de hand is en deze bespottelijke betovering van die hijgende angst eindelijk kunnen verbreken.
Rasmus, die de extra aandacht gebruikt om wat extra meelij te krijgen probeert vervolgens op iemands schoot te kruipen.
‘Dat helpt niet Rasmus’.
Droef wezentje in de kop, radeloos groot, helemaal achter in je achterhoofd kan je het voelen. Het zit denkelijk op je schouders maar toch in je kop. Vanbinnen is het zo dat het daar allemaal ongemerkt in elkaar overgaat. Paniek en stress en de waterval aan donkere gedachten ook al was er bij de voorwerpen van angst niets bijzonders te zien of te horen en behalve een andere geur van een nieuw voertuig niets op te snuiven.
De jongeren keken nu bedenkelijk en met anatomische belangstelling naar het hoofd van Rasmus maar vergenoegden zich gezamelijk met de berusting dat je nu eenmaal niet alles kan weten hoe het er van binnen aan toe gaat.
Een dergelijk angstwezen leek vooral hééél veel energie te kosten en zou moeten worden verwijderd en mijn mens had aldus verscheidene malen de mogelijkheid ter sprake gebracht dat je zo’n angstwezentje kan verliezen, achterlaten of dumpen.
‘Da’s gevaarlijk’, vind een jongen ‘want dan dient men op te passen want de kans dat men onmiddellijk daarna een aantal onverstandige dingen doet is groot.’
Daar begrijp ik niets van maar het lijkt een diepzinnig iets van de mensen.
Inderdaad, we moeten nu slimme dingen doen en we maken een plan om het angstwezen te slim af te zijn.
Mogelijks is er, als Rasmus straks zijn ogen weer open doet, ineens iets heel anders ontstaan. Misschien is alles rustig en licht geworden en is niets om voor op te passenn of van weg te vluchten en mogelijks kan hij de angst in zijn kop uitlaten om hem dan onverhoeds achter te laten, terug in de schaduwen.
Mogelijks is de onrust dan weg kan hij met open ogen open zijn schaduwen trotseren in een stemming van vredigheid.
Uw rustgevend
Titus
