Beste lezer,
Mijn obsessie voor wielen die mij moeten ondersteunen, transporteren en showen, is inmiddels gekend. Ik ben er tenslotte voor opgeleid en niemand heeft me toen gezegd dat ik mij de rolstoel niet zelf mocht toe-eigenen.
‘Hij kan nog aardig uit de voeten. Waar heeft hij een rolstoel voor nodig ?’ fronst één van de jongeren.
‘Misschien een kwestie van aangeleerde hulpeloosheid’, oppert een ander.
‘Het is een beetje zijn comfortzone’, voegt mijn mens toe.
Wat ??! Hoe groot kunnen de misverstanden zijn ?
Al jaren probeer ik duidelijk te maken dat ik in mijn rolstoel aan het stuur van deze roedel zit. En dus voor eens en altijd :
‘This is Your Captain Speaking’.
Met veel zorg, rijdt zo’n jongmens mij dan rond in mijn troon, terwijl mijn mens het over comfortzones heeft.
Dat de juiste wielen indruk kunnen maken is onderdeel van het gebeuren. Indruk dus, in mijn geval op een passant; klein teefje, beetje tenger en even eentonig als ze eruit ziet, zo ook haar karakter, altijd gewillig, nooit enthousiast. Een brave hond. Misschien iets voor mij.
Haar enige minpunt is haar onverbetelijke gewoonte om voortdurende de tong uit de mond te laten hangen, wat een dom gezicht is en veel commentaar uitlokt. Maar ik veronderstel dat mijn wielen waarmee ik naar haar toe word gebold, haar wel overstag kunnen halen om zich aan mijn poten te werpen en kijk, ze loopt braaf en inschikkelijk mee naast de rolstoel zonder me aan te kijken, uit respect veronderstel ik.
Wat ik mooi vind aan dit voertuig is diens uitgekiende vorm van bewegen, spaarzaam en effectief, niets te veel en niets te weinig, je zou het een ‘stijl ‘ kunnen noemen.
En het geeft bekijks..
Vanuit mijn rolstoel zou ik het mensdom kunnen omhelzen. Eén voor één, u en dan de rest.
Ook de jongeren die zich, in navolging van dit fenomeen, eveneens met graagte apart in een rolstoel laten neerzijgen , om zich eventjes terug te trekken in hun comfortzone, ook die wil ik omhelzen want voor mij is duidelijk dat ook zij kapitein van de situatie worden. Maar het steekt me ook dat rolstoelzitten van hen.
Een kapitein schaamt zich des te meer voor misverstanden als er nog een kapitein in de buurt is. Heeft hij het zelf eindelijk voor mekaar gekregen dat men hem als kapitein benadert, komt die ander het verschil nog eens benadrukken.
Want vanuit hun comfortzone lijkt het wel alsof zij hun verwarring acteren, hun vermoeidheid ook, en hun overzet-zijn-van -de-wereld zeker. Zo moe kan een mens niet zijn of er valt altijd wel iets fris aan hem te ontdekken.
Het is trouwens heel onbeschoft om grapjes te maken over iemand anders comfortzone.
En als mijn positie duidelijk is en ik mijn luie kont uit de rolstoel til, besluit ik voldaan de rest van de dag op mijn strepen te staan.
Uw kapitein
Titus
