De vraag die geen recht had te verdwijnen

Beste lezer,

Voor sommige vragen dient, aldus mijn mens, te worden gebogen teneinde er niet over te struikelen..

Alsook de vraag die hier niet het recht had te verdwijnen ( maar het toch deed ).

Het gebeurde toen een man in vreemd ornaat hier aanbelde in zijn zoektocht naar een verloren vogel.

Die vogel bleek een bijzonder exemplaar dat vrij mocht rondvliegen op voorwaarde dat hij ook telkens weer netjes terug keerde, op de arm van de man die hij had aangekleed met een stoer wantje.

Maar nu was hij dus zijn vogel kwijt, naar verluid omdat er op ons terrein betere en malsere konijnen zouden verscholen zitten.

Tranen van ergernis stonden in zijn ogen, want het zag er naar uit dat zijn vogel echt was gaan vliegen. De jongeren werden erbij gehaald om mee op zoek te gaan en al gauw werd het beest gevonden terwijl het – naast de schapenstal – in opperbeste stemming aan de gang was met een binnenste buiten gekeerd konijn.

Het feestmaal werd abrupt onderbroken toen hij gevangen en aangebonden werd waardoor hij plots ietwat lullig aan de man vasthing.

De vogel zong, of liever gezegd stootte nu een soort klagelijke melodie uit die de stempel droeg van dierlijke levenservaring in aanwezigheid van de mens.

Vervolgens werd hij, niet zonder enige trots, aan de jongeren geshowd.

Dan, een vreemd gesprek :

‘Waarom moet dit beest aan een touw?’

‘Omdat hij anders misschien niet terug komt als hij straks gaat vliegen ‘

‘Waarom moet hij terug komen ?’

Tja.. Deze vraag had niet het recht te verdwijnen en toch..

‘Omdat hij van mij is.  Bovendien hangt jouw hond toch ook aan de leiband ?’ (dit ging over mij )

Slik.. Stilte..

‘Ja maar die hond woonde al bij de mens. Die vogel niet’

Dit werd als argument terecht in overweging genomen ook door mij want tot voor kort hielden voor mij dieren die vliegen op om tot ene of andere categorie te behoren, ze waren niet langer ofwel dit of dat , maar iets anders.. Een vlieger.

Stilte..

Meestal , als de mens zenuwachtig excuses begint te zoeken, gooit hij moeilijke termen in het rond. In dit geval..

‘Do-mes-ti-ca-tie’ !

Ik stond verstomd. Ik had er geen idee van dat sommige vogels ook aan het leibandje hingen.

Na dit woord hielden de jongeren verdere tegenwerpingen voor bekeken waardoor de spreeklust van de man nogmaals werd aangewakkerd.

‘Als jullie eens wisten.. hoe dodelijk inspannend dit vogel-dragen is.  Soms is het een echte martelgang voor de rechterhand.’

Bijwijlen, merkte de man op, moest hij die hand uit barmhartigheid zelf rust geven, dan moest de andere hand het overnemen.

Het beestje probeerde nu op de arm van de vertederde man, zijn net opgewarmde spieren weer aan de gang te houden. Tevergeefs.

De hemel was leeg.

Het is werkelijk waar, dat de lucht voorgoed geleegd is van vogels die aan het leibandje hangen.

Vertedering is één ding, maar het bezit van spieren ook.

Uw aangelijnde

Titus

 

 

Mis geen enkele brief van Titus!

Schrijf u in op de nieuwsbrief 🐾

We sturen je geen spam! Lees ons privacybeleid voor meer informatie.

Hallo daar 🐾
Leuk je te ontmoeten.

Schrijf je in om onmiddellijk de nieuwste brief van Titus te ontvangen

We sturen je geen spam! Lees ons [link]privacybeleid[/link] voor meer informatie.