Beste lezer,
Bestaat bij de mens enig notie van de plas-as, vroeg ik me onlangs af toen ik een mens doodgemoedereerd richt oost-west zag plassen of is het daar boven weer een chaotisch zootje ?
Dat eist verduidelijking.
Het durft daar boven bij de zon nogal eens een trekken en duwen van krachten te zijn . Dat periodiek geharrewar overkomt de zon nu eenmaal met wispelturige stormen die de volledig zooi daar binnenste buiten laat keren. Stormen, die ook zonder aanwijsbare reden wegebben. En even later wordt alles weer rustig.
Tijdens zo’n stormen lijkt de wereld hier wel op zijn kop te staan en dat geeft een goed excuus voor ongeveer alles want als de zon balorig mag zijn, dan wij ook. Het getrek en geduw van bovenaf komt aan mens en dier hangen met de zwaarte van een dampende schapenvacht. Het is even mooi als onbehaaglijk en resulteert in een spel van verbazing en dubbelzinnigheid. En voor je het het weet loop je rond als een kip zonder kop; jagen lijkt niet te lukken, de spijsvertering is van zijn melk en plassen doe je nu van de weeromslag richting oost-west !
Duiven voelen het als eerste. Ze vinden hun weg niet meer naar huis, blijven hangen daar waar ze door zouden moeten vliegen en eindigen in de foute uithoek van hun vliegroute.
Maar als de hond anders gaat plassen, zou zelfs de mens moeten beseffen dat het trekken en duwen van de zonnekrachten op hun toppunt zijn gekomen. Geen beest haalt het op zo’n moment in zijn kop om conflicten te zoeken, een nest te bouwen of een grote jacht te organiseren. Met de zon wordt niet gespot.
Dus als ook Rasmus plots tegen de richting plast, voelt de situatie aan als een zwijgend zonne-incident, zonder de mogelijkheid er iets aan op te lossen, dat de schijn van een afwikkeling heeft. Alsof de zon zich zou laten afwikkelen en zonnevlekken verstoppertje zouden spelen. Een beetje uitdagend vind ik haar wel, die zon, doodleuk allerlei gedoe en miserie uitlokkend en zichzelf kopjeduikelend in uitstulpingen transformerend, zonder enige notie te nemen van de gevolgen.
‘Het humeur van de zon is wat stormachtig’, zegt mijn mens als de jongeren behoorlijk geagiteerd toekomen.
Om de overtollige energie wat te kanaliseren laat mijn mens hen tekeer gaan met grote zware voorwerpen op grote platen die blijkbaar stuk moeten. Stuk slaan; een bron van uitbundige pret, zo kennen we de mens !
Tot het enkele dagen geleden plots onwaarschijnlijk kalm werd in en om ons heen. Diezelfde storm, die alle uithoeken van de hemel kon vullen, had zich zo klein gemaakt dat hij in de jaszak van één jongetje leek te passen. Dat kereltje leek alle onrust te hebben opgeslokt. Die onrust wil misschien ook wel eens gedragen worden, dacht ik, door dat jongetje, al had die daar zeker niet om gevraagd, maar dat is een ander verhaal.
Maar kijk, ik heb er oog voor, voor de zon. Dat is gebleken en daar ben ik blij om want door mijn verslaggeving ontstaat nu bij de mens tenminste niet de verleiding om het voorval bij voorbaat weer te gaan romantiseren.
‘Hoe weet je die dingen ?’, vraagt de plassende Rasmus.
Hoe weet iedereen het , die iets weet van wat er hier omgaat en die let op de dingen waar op gelet dient te worden en die niet zit te suffen en dromen zoals de kat Remus????
Ha !
Ik zelf krijg er gevoelens van de hoogste verhevenheid bij.
Uw zonneklopper
Titus
