Beste lezer,
Een klein drama speelde zich afgelopen week af in de schapenstal waar deze tijd van het jaar de zwangere schapenmeisjes samentroepen om te bevallen.
Niets verlangen is onzin, zo vond hier het schaap Eva dat alle zwangerschapsgeduld verloor, en wee werd van onrust om vervolgens één van reeds geboren lammeren van haar beste schapenvriendin Echo op te eisen. ( Deze laatste kreeg de naam Echo vanwege de twijfelachtige eigenschap dat ze nooit zelf tot een besluit kon komen )
Maar het verlangen om een kind van een ander op te eisen sticht natuurlijk wel wat verwarring.
Normaal kennen wij honden schapen als van buiten zeer wollig, maar na het suffen en herkauwen voelen ze zich van binnen soms net als van buiten en dan knikken ze beamend bij de volgende hap omdat het leven zo’n lekker zachte boel is, althans in normale omstandigheden.
De hoogzwangere schapendames, waaronder vriendinnen-voor-het-leven, zaten deze maand dus hun drachttijd uit bij elkaar uit, sommigen in volle vriendschap waar zo’n wollen schaap op balanceert in het leven. Een schapengave die dwingt tot grote dankbaarheid althans toch als men een kuddedier is.
Voor schapen wordt weinig verandering snel wat veel dus als er zo eventjes weinig gebeurt in de lammerstal, dan is toch ineens een ding als jouw schapenvriendin bevalt van 2 kleine rammetjes, een schattige tweeling waarvan er eentje toch eerder een krukkig schepseltje bleek en zo iets wordt een groter ding als je als vriendin beseft dat de eerst komende tijd wel niets groters zal gebeuren, en dus besloot Eva alvast het krukkig schepseltje voor zichzelf op te eisen ( dat door Echo met slecht heel lichte tegenzin werd uitgeleend ).
Berusten is beter dan conflict met je beste vrieding, leek het motto van moeder Echo.
Eén jongere besloot dat sommige moeders te onnozel waren voor deze wereld.
Zou de moeder er een punt van maken één van haar zonen ook echt af te staan aan haar vriendin, dan was er niks aan de hand geweest en had het lam tenminste geweten wie zijn nieuwe moeder was, maar ze bleef in tegendeel nog klagelijk mekkeren. Het arme lam bewoog zich nu verweesd tussen 2 moeders in.
Geen hond die hier begrip kan voor opbrengen, maar ook de jongeren vonden het een zeer vreemde kwestie. Ze herkenden het als een wijze van doen, een beetje als het lam gods dat het zal moeten gaan doen zonder de aardse geneugten zoals moedermelk.
Verstolen probeerde het lam nu verschillende uiers uit waarbij hij op zoek ging naar zijn eigenlijke moeder maar opheldering werd niet verschaft.
Het lam mekkerde nu stilaan van de honger.
Moeder Echo stond inmiddels in alle rust te herkauwen. Zij was het levende wezen in de stal dat vol was van hooi en van de stilte van het bestaan. Vol van alles behalve van haar eigen kind. Ze wilde nog wel op haar hoede blijven maar suffen is zo fijn voor schapen dat ze ongemerkt weg zakte in het het ongeëvenaard verrukkelijk doezelen. De dramatische gebeurtenissen leken goeddeels buiten haar om te gebeuren.
Het lam was inmiddels gestopt met mekkeren en lag gelaten in een hoekje.
Nog even en ze zouden het lam allebei achterlaten voor elkaar, een offerlam vanwege een misplaatste hoffelijkheid, of omwille van vriendschap maar het kon ook omwille van het verlangen zijn, wie zal het zeggen.
Eén van de jongeren zei er te kunnen van meespreken van dergelijke verwarrende opofferingen. Mijn mens vroeg haar wat dan vervolgens moest gebeuren, met de moeder en het offerlam.
‘Gewoon doen.. terug bij de moeder , én samen in een lammerhok’ zuchtte het meisje dat danig aangedaan leek van de situatie.
Alle partijen werden vervolgens ernstig toegesproken door de jongeren. Met moederschap valt nu eenmaal niet te sollen.
Even later zat het jonge verwarde jonge gezin samen apart in een lammerhok, waarbij het jammerende weeklagen van de schapenvriendin rustig genegeerd werd.
En moeder Echo – opgelucht dat niet zij niet zelf een besluit had moeten nemen – kon uiteindelijk met een doffe zucht tot zichzelf komen.
Uw kopschuddende
Titus
