Beste lezer,

Deze ochtend werd ik wakker met een rottig gevoel na een zeer naargeestige droom. In die droom was ik even groot als alle mensjes en dieren bij Patrasche en allemaal samen speelden we als kleine poppetjes aan de oever van de grote beek waar Titus met graagte modderbaden neemt.

Plots verschenen grote figuren, mensen, met gigantische laarzen. Iedereen kon voelen dat hier onheil in de lucht hing. Het ene menswezen droeg een grote bijzonder scherp gevormde laarsschoen met een hele dikke zool waar één van de schaapjes bijna onder terecht kwam. Het beestje kwam er met de schrik vanaf.

Het bezoek begon met enige fatsoen, beleefd bijna zoals de hyena aan de andere kant van het kadaver alvorens alle fatsoen te verliezen.  De laars wezens verwachtten eerbetoon, en als dit ondermaats bevonden werd gingen ze over naar mokken om daarna luid en aanstellerig te zitten praten en ze leken ons dieren en mensjes als speelgoedjes voor hun vertier te willen gebruiken. Dobbelen om wie ze eerst zouden gaan gooien naar elkaar en stilaan steeds meer verveeld omdat we niet wilden mee spelen. Dit was geen leuk spel met spelregels die eenzijdig waren opgesteld. Misselijkmakend.

Beste lezer,

Hij wordt vandaag op schaamteloze wijze afgevoerd, Napoleon. Zijn harem is zelfs niet aanwezig om een laatste salut te brengen. Ze staan ergens achteraan het domein op een kluitje te keuvelen.

Het is een fenomeen waar ik ernstige bedenkingen bij heb, de tijdelijke job van de schapen-ram. Keer op keer een mannelijke kleuter die jonge en oudere dames dient te bedienen, ten einde niet te eindigen als schande van de eeuw, om vervolgens te moeten vertrekken als dief in de nacht.

Het was nog herfst toen hij hier aanlandde en uit dezelfde vrachtwagen sprong, zijn harem bliksemsnel inschatte waarop zich een belachelijk tafereel voltrok, een schouwspel dat ik met graagte mag bijwonen als de eerste koude komt.

Van de kleuter wordt verwacht dat hij zijn mannelijkheid bewijst tegenover jonge, middeljonge en oudere schaap dames. ‘Komop lamme vlegel..’ is de sfeer waarin het beestje zijn eerste stapjes zet.

Je ziet zo’n kleuter twijfelen tussen het genot van tussen een groepje moeders te verdwijnen of het podium betreden als Pascha.  En klaarblijkelijk  zijn moeders dan toch nog iets anders dan melk, veiligheid en goedheid en verdwijnen in de kudde.

Tamelijk onzeker en niet zonder gêne zie je hem dan de eerste stappen zetten, zijn verbijstering verbijtend, te midden van een groep grijnzende schapenmeisjes.

Onthutst is zo’n kleuter, want na dit moment zal het leven nooit meer hetzelfde zijn.

Op dat punt gekomen kijk ik geamuseerd toe, want het is nu zaak om geen slapheid meer te tonen hoeveel slagen en duwen het beest ook krijgt. Er is geen andere keus dan doorgaan, dwars door alle gangbare geplogenheden, realiteiten, scrupules, spelregels en momenten van terughoudendheid door, alsmaar door.

En kijk, algauw krijgt hij de slag al aardig te pakken. Het vele gebeuk en gegrinnik lijken hem enkel maar op te zwepen. Helemaal in de ban en met de nodige strategische tussenstappen (vandaar zijn naam) doet deze kleuter dan waarvoor hij is gekomen.

Zijn aandrift is wakker geworden.  Zijn eigen moeder zou trots op hem kunnen zijn mocht ze hem in zijn nieuwe hoedanigheid te zien krijgen.