Beste lezer,
De onhebbelijkheid van de mens om de natuurlijke orde der dingen op te fokken om dat vervolgens als schattig te benoemen is genoegzaam bekend maar soms gaat men ook hier net nog een stapje verder, ik verklaar me nader..
Roof- en prooidieren hebben met elkaar geen uitstaans tenzij op momenten van intens spel en confrontatie. Het is niet omdat ik een vriendelijke Golden ben dat mij dit principe niet gekend zou zijn.
Een prooidier dat uit de buurt blijft of paniekerig weg loopt is een fenomeen om zonder meer blij van te worden. Als dat nog eens gepaard gaat met een wit konijnenstaartje dat bij wijze van witte vlag de overgave aankondigt kan de lol niet op.
Nog leuker is dat je er als roofdier zonder het minste schuldgevoel mag achteraan gaan. Al moet je niet overdrijven gezien de beperkte capaciteit van het darmgestel.
Welke hond rent niet graag als een bezetene achter een konijn of lam want alles aan prooidieren is sympathiek, niet in het minst dat zij vaak met meerdere zijn, en samen paniekerig verschijnen.
Wij achten ons gelukkig en likkebaarden want de vele kleine lammetjes die hier nu rondlopen zijn de zachtaardigste en vaak de traagste onder de prooidieren, zachter dan opgepompte perziken, met wollige rondingen, mollige buikjes waar je als roofdier maanziek van wordt.
De mens doet in deze vaak hazenschuw als het over het veroveren van een prooi gaat, tenzij nadrukkelijk gevraagd wordt, een spin, een muis of een rat te vangen. Begrijpe wie begrijpe kan, alsof wij liever een rat zouden vangen.
Maar kijk,
Van keurige honden wordt verwacht het verschil te snappen tussen ongedierte prooidieren en prooidieren om kameraadschappelijk mee om te springen.. ons, nazaten van de wolf degraderend tot volvette lamme goedzakken.
Het wringt dan ook niet weinig dat Babouche, het door de jongeren gekoesterde flessenlam, ons honden en mensenjongeren regelmatig komt vervoegen in de bunker ‘om te komen spelen’ ( aldus mijn mens ). Dat getuigt al weer eens van een menselijk blundergehalte waar nauwelijks woorden voor te vinden zijn.
Ze speelt met vuur mijn mens en evenzo dat lam maar zolang ze de aandacht gaande houdt van de mensenjongeren zijn ze doof voor elk redelijk argument.
Het beest heeft één grote troef : er komen op gezette tijdstippen keuteltjes uit rollen, als troostprijs als het ware voor de zelfbeheersing die van ons wordt gevraagd.
Onder een fatsoenlijke dekmantel gebracht en om het beest beter te kunnen zien lopen wij het braafjes achterna in een vernederende hondenparade hopend op een keuteltje..
Zo schoon, zuchten de jongeren.. en ze proberen het lam op hun schoot te krijgen maar mijn mens staat er op dat ze op de grond blijft want een dergelijke komedie zou van het magnifieke te veel zijn geweest.
Uw magnifieke
Titus
