Beste lezer,
Voetje voor voetje, letterlijk te nemen, maar dan ook niet sneller, keren we terug in het gedoe der mensen.
Met wat na ziekte overbleef van mijn mens na een duidelijk periode van vuile virale beestjes, zat er niks anders op dan ons een tijdlang samen terug te trekken in een denkbeeldig sanatorium.
Elk normaal functionerend beest zou zich dan stilhouden, slapen en dimmen tot de ziekte wegtrekt, zo niet de mens die zich als een belachelijke geslagen hond voort sleept.
Ze sloft rond op een afgesleten zool van een zieke ziel, wil geen mensen zien en omringt zich enkel met haar lijfwacht (Rasmus en ik dus) …
Dat is wat je een lastig parket noemt en geheel de schuld van het niet kunnen stilzitten van mijn mens. Zuchtend en kreunend moet er dan toch nog onzinnige werk gebeuren.
Haar lichaam bevindt zich in de situatie van het eind van een roedel gevecht. Naar buiten toe stelt het nog één en ander voor, maar een heleboel functies hebben laten het afweten.
Ze voelt als tussen grijs en blauw
Ikzelf heb weinig omkijken naar mijn lichaam. Het wandelt – al dan niet gewillig – overal met mij mee, het wacht terwijl ik stilsta om in de konijnenpijpen buit te bespeuren.
Mijn lichaam durft ook al eens tegendraads te functioneren, maar welk lichaam doet dat niet? Als het ziek is, lig ik er languit mee in de mand, wachten tot ik weer uit de poten kan. U leest dat en u denkt, Ja, zo’n corpus heb ik ook; ik heb er een eksteroog op, maar voor de rest herken ik de kenmerken. Dat betekent dat u en ik minder mooi en sterk zijn dan een aantal uitverkoren kameraden. Maar dat banale lijf van u en mij heeft zo zijn voordeel, luister goed.
Er is een overeenkomst tussen magnifieke honden en mensen, een dramatische parabel. Beiden danken hun renommee uitsluitend aan hun lichaam dat een weergaloze uitstraling heeft. Beiden danken hun roem aan hun contouren, een ander blinkt uit in spierkracht (ik noem geen namen….).
Maar voor dergelijke fenomenale objecten van de natuur is een verouderingsproces natuurlijk dubbel pijnlijk, omdat de essentie zelf van hun faam dag na dag door de tijd wordt aangevreten.
Boris, een legendarische Stafford hond die hier placht te komen met een impressionant uiterlijk, was uiteindelijk een lomp manneke met een te sterke moederbinding die vanuit zijn mand, de grootste legendarisch leider van Patrasche werd.
Maar ook hij werd ouder, tot zijn lichaam van geen kanten meer deugde, maar dat belette hem niet om, tussen twee fluimbeurten door, orde op zaken te stellen. En te blijven. Bij dergelijke figuren draagt de aftakeling van het lichaam bij tot de toename van hun charisma
Des te tragischer is het verouderen voor honden als Boris, die op hun constitutie teren. Hun lichaam is hun sterktste wapen dat zich op een dag tegen hen keert.
Sinds haar ziekte ontving mijn mens een volledige fruitmand. Noteer geen worst en niks geen koekjes ..?! Ik word beroerd bij het zien van zo’n strikverpakking volgestouwd met vreemd en onbekend fruit waar geen smaak of kraak aan te proeven valt. Ik kan mij geen verdrietigere attentie indenken.
Maar in afwachting dat het tij keert, probeer ik mijn mens in statische modus te houden.
Je zal zien… De zomertijd met aangebrande dagen en blaren op de middag zal zich verzoenen met mijn mens en haar bevrijden van onder het juk van de ziektebeesten.
Uw gezonde
Titus
