Beste lezer,
‘En dat er klappen konden vallen’ waarschuwde een jong mens hier bij een eerste kennismaking.
‘Bij stress, of als alles mis zou gaan, bij teveel geluid, te lang stilzitten, een onverwachte wijziging, te weinig aandacht’….. Bij al dit en veel meer ‘zouden er dan klappen kunnen vallen’, aldus de jongen die duidelijk alles van zichzelf gaf om met dit verhaal zo energetisch op te laden dat hij stilaan buiten zichzelf raakte.
Wat zijn gevechten allemaal precies inhielden was niet geheel duidelijk, maar hij zei oud genoeg te zijn om het merkwaardige doen van welke vijand dan ook te kunnen doorzien. Verder kon hij zich beroepen op het vermogen die gedachten ook echt waar te maken.
Hij genoot duidelijk van zijn eigen driftigheid terwijl hij zenuwachtig door mijn vacht graaide en de impact van zijn betoog polste.
De vijand was nog niet verschenen en toch zou het gevecht al gaan plaats vinden. Deze kleine vechter leek klaar te zijn voor grote worstelingen en hij wenste zichzelf alvast een grote stoere hond die hem zou bij staan in alle strijd die hij nog zou beslechten.
Ja, ook zonder dat hij uiteindelijk enige man- omvang had bereikt, smeekte hij om een kracht die groter was, dan die hij wist te hanteren. Er speelde zich verder niets in hem af. Aanvallen, jawel en pijn, maar verder niets.
‘Das nu vervelend’ mompelde mijn mens er droogjes tussendoor’, want hier is geweld niet toegelaten. Veel te veel onrust voor de dieren’
‘Euh.. ok dan’. Zijn handen wriemelden nu onrustig door Rasmus die door de jongen als de stoerste hond werd omschreven.
2 dagen later kwam de jongen een dagje proberen.
Al gauw bleek dat hij ten aanzien van ons honden erg gevoelig gestemd was, en al gauw wou hij ons kunstjes laten doen, wilde ons uitgebreid kussen en trachtte de kleine hondjes op zijn schoot te lokken. Het kind zei erg veel over honden te weten en liet zich weinig nieuws vertellen. Nog even en hij zou in zijn geweldige driftigheid de zaken hier gaan overnemen.
Op een eigenaardige manier werd alles ineens mistroostig. De andere jongmensen en mijn mens grepen in, legden hem de spelregels uit die hier gehanteerd worden ten aanzien van de mensen en de honden.
Het zou makkelijk genoeg zijn, zo een paar spelregels, maar soms houdt het dan verder ook op eenvoudig te zijn.
Bij zijn ergernis omtrent een volledige dag spelregels volgen, kwam nu nog die van te lauwe toeschouwers bij wie hij niet het applaus kreeg dat hij verwachtte.
Op zoek naar een deelgenoot in zijn verbijstering probeerde hij nu één van de andere jongeren aan te klampen.
‘De honden verwachten een rustige rots in de branding. Is eventjes wennen’, verzekerde de aangeklampte jongen hem, ‘maar iedereen kan het leren. Komt goed.’
Met de ogen schuin afgewend, murmelde het kereltje nu wat onverstaanbare woorden, maar hij knikte wel en plots was ook het zenuwachtige gewiebel van zijn benen gestopt.
De hondenmeute die hadden overwogen van hem weg te gaan, wegens te veel onrust, kwam nu schoorvoetend op de stappen terug …
‘Ja santé, dat werkt’ grinnikt de jongen.
Een mededeling waarmee hij veel instemming oogstte. Hij probeerde zich nu zo kalm en beheerst te gedragen als maar mogelijk was.
Rasmus poneerde met veel gezucht zijn hoofd op zijn schoot. Dit kondigde het begin van onderhandelingen aan over de impact van vreemde overtuigingen die de jongen in hun ban had gehad.
Maar eerst, bedacht ik me, genieten, nu de jongen iets teers leek te ervaren, iets nieuws om toch nog 1 keer te proberen. Misschien.
Uw toeziende
Titus
