Beste lezer,

Meisjes met blauwe ogen vragen me wel eens hoe ik het volhoud met al die verschillende handen en geuren op mijn lijf, in mijn vacht, zo week na week en zo gelaten.

Dat heet dan in conditie zijn, bedenk ik dan, dat knuffelgehalte, dat kan je niet commanderen maar stelpen nog minder, daar moeten massageprogramma’s uit voortvloeien, voor de ijverige tuin en- huisdiereneigenaar.

Sommigen naderen zacht en stilletjes en knuffelen mij en mijn vacht in warme omhelzingen waardoor we eventjes één zijn met elkaar. Volle vellevacht dus, tot het ook vanbinnen helemaal stil is. Wij smeden een verbond, zo’n beschaafd en zachtmoedig mens en ik.

Voor hen ben ik het kalme strand na een nacht van orkanen aan zieleleed en intens verdriet.

Maar er zijn er ook die in zenuwachtige wanhoop en verwildering doelgericht naar een hond toe banjeren om hem als baken vast te grijpen aan rug en kop waarbij de oren als het ware als handvaten gehanteerd worden om recht te blijven staan, om zich iets minder slecht te voelen.. Voor die mensen heeft mijn lijf vandaag een boodschap..

‘Ben je zeker dat je bent uitgenodigd in zijn persoonlijke ruimte, en in zijn vacht ?’, vraagt mijn mens.

Want lijfelijk kennismaking met een ander levend wezen gebeurt op uitnodiging. Het idee dit zonder verzoek te kunnen doen, is dieren vreemd, een roofdier die tot actie over gaat daargelaten.

Zonder rituele uitnodiging wordt gegrepen en geknuffeld maar wordt nu vooral gezucht.

Beste lezer,

De hardnekkig geruchten als zou ik nalatig zijn geweest in mijn taak als hulphond, wens ik bij deze in een verhelderend perspectief te plaatsen.

Naar verluidt zou ik – toen laatst mijn mens lelijk was gevallen, misbruik hebben gemaakt van het gegeven dat ze me toch niet veel kon maken gewoon omdat ze niet op de poot was. Ik zou haar eveneens, aldus de roddeltantes, niet hebben bijgestaan in haar uren van nood, in tegenstelling tot Rasmus die er als de kippen bij was om te helpen. Er werd mij toegebeten een luxebeest te zijn en daarin had men natuurlijk overschot van gelijk. Ik zou de schunnige kantjes eraf lopen én ik zou onvermoeibaar zijn in het verzinnen van middelen om minimaal te presteren als het gaat om het helpen en bijstaan van mijn mens.

Het feit dat ik ben blijven slapen en luid snurken tijdens de valpartij en de daaropvolgende commotie waarbij mijn mens werd weggebracht doet hierbij niets terzake. Ik zou mijn mens hebben achtergelaten en verwaarloosd.

En toch, ik zeg u : Er was geen vijand in huis waartegen moest worden gevochten, er waren geen natuur rampen aan de gang en in regel kan mijn mens goed genoeg voor zichzelf zorgen. Voor mij was er dus geen reden tot paniek.

Beste lezer,

De doden krijgen bij Patrasche steeds een mooie plaats. Sommigen krijgen een boom toegewezen bij wijze van ankerpunt en anderen, zoals Nexus worden toch alom verstrooid want ieder weet dat hij van supervisie hield. En dan plots zie je ze weer opduiken, in een ander mens of beest..

‘Kijk’ daar heb je Nexus, hoorden de jongeren een dame roepen terwijl ze door de omheining naar Rasmus wees. Even waren de jongeren stil, maar dan verschenen glimlachjes want wij wisten het al lang natuurlijk.

En toen laatst de hond Myra stierf – ze was onze lieve hondentante – wisten we dat ook zij snel weer zou opduiken.. Niet bij een boom maar binnen, meer bepaald op haar lievelingsplekjes, en bij de grote snoepton waar ze een groot deel van haar leven allerlei creatieve aktiviteiten heeft ontplooid teneinde haar snoep raids vorm te geven.

Daarnaast was tante Myra het symbool van het hondje dat haar levensmiserie openlijk uilachte :

Een slechte start in het leven ? Een lijf dat niet mee wou ? Een paar vervelende zelfbeheersingsprobleem rond eten ?

‘wakanmijda ! ‘

Hoe zwaar het ook soms was om Myra te zijn, het weerhield haar niet om snode plannen te maken om vervolgens vrolijk verder te sloffen op weg naar een volgende dieverij, het lijf en het verleden dapper meeslepend alsof het niks was.

Myra voerde een vrolijk offensief tegen het eigen lijf dat er vaak afgepeigerd uit zag maar desondanks had ze niets tegen haar eigen lichaam. Het waggelde met haar over het domein, het ging uiteindelijk zitten waar ze wilde het blafte als ze iets te zeggen had.