Beste lezer,

‘Ik versta u, vrees ik niet goed’, hoorde ik mijn mens zeggen na een zinsnede die hier werd uitgesproken naar aanleiding van een jongmens die duidelijke bijtwonden in het gezicht had.

‘Ik heb hem eerst gebeten. In zijn muil!’… ‘Hem’ sloeg op het hondje van het jongmens dat de woorden had uitgesproken. Hij grijnsde er een beetje bij waardoor het geheel een wat fijn wreedjes aanvoelde.

Het werd stil in ons roedeltje. De jongmensen staarden hem vertwijfeld aan en de honden voelden dat er spanning in de lucht hing.

De jong mens had de pest in gehad en dat ene hondje was hem ook reeds lang aan het ergeren en dat maakte hem op dat moment gemelijk. Het roofdier had nu zijn gekoesterde prooi te pakken. Hij was vals gestemd en was tierig geworden.

Ik kreeg er een kil en kaal gevoel van in mijn lippen, als ik bedacht dat een mens hier zijn tanden in zou zetten… magere tandjes weliswaar, maar toch.

Altijd als deze jongmens dergelijke zaken vertelde, keek hij daarbij een weinig omhoog en opzij, alsof het hem eigenlijk niet aanging en of hem per ongeluk iets was overkomen, alsof onschuld toch eigenlijk het leven pas de moeite maakt.

Gewaardeerde lezer,

Een drama van enkele dagen geleden: Een schapenmoeder met een zeer redderige natuur krijgt een paniekaanval. Het betreft hier een erg groot en zenuwachtig beest dat haar drama in het leven al had gehad met een tweeling die gebrekkig was geboren en die ze hardhandig en zonder een greintje mededogen had afgestaan voor adoptie.

Ook dit jaar heeft ze een gebrekkig beestje ter wereld gebracht waarvan de natuur niet zeker meer wist hoe de bouwtekening er had moeten uitzien. Het beest heeft 2 slepende achterpootjes, lijkt wat simpel in het leven te staan en wordt de eerste dagen door mijn mens geholpen om te kunnen drinken. Het wezentje getuigt van een welhaast zondige overmoed om te blijven leven want het lijkt met zijn misvormde gestalte de ideale snack voor een passerende vos volgens een plaatselijk gezegde ‘Lammetjes die niet flink stappen zijn hapjes voor de vos’ of ook nog, ‘Vossen, buizerds en fretten, hoeven het leven niet altijd te beletten’.

Ze weet dus waarover ze het heeft als ze beseft dat ze haar lam kwijt is geraakt op het domein en ze, als reactie op het doodsgevaar in paniek staat te brullen.

Mijn mens en ik horen het alarm signaal en gaan gedreven door gevoelens van bescherming en – als een snel en natuurlijk verzet tegen doodgaan – zoeken.

Na het uitkammen van verschillende taluds, hoeken en kanten, het angstig afspeuren van de opgezwollen beekjes horen we plots gemekker opstijgen van onder de grond, in een talud.

Waarde lezer,

Nadat de stilte van een aantal nachten erover heen is gegaan, kan ik over de stad schrijven, met zijn grote schaduw, die soms tot aan de ziel raakt, tenminste, als de zon niet hoog aan de hemel staat.

Laatst moesten de jongmensen hier één van de honden in de stad, door de wekelijkse markt leiden. Het hondje had de naam onzeker te zijn tussen een mensengroep, maar het had ook veel stress bij ongekende passerende honden. We hadden aldus een missie.

En dus vertrokken we met z’n allen, met een duidelijke opdracht, naar de grote stad. Een vreemde plaats met vele mensen hokken, die allemaal tegen elkaar geperst staan. Een plaats met een overdaad aan prikkels én met veel gevaar en rollende tuigen die uit het niks op je aan kunnen botsen.

Terwijl we het beestje flankeren, samen met de jongmensen, om het steun en kracht te geven, en we het samen benauwd krijgen tussen dichte mensentroepjes, kijken Titus en ik naar de vele mensen hokken. En weer begrijp ik er niks van. Waarom zijn ze met zoveel ??

Het lijkt een kwekerij van mensen, denkelijk, een aanplant. In het geheel van het landschap zie je enkel hokken en weinig ruimte om te spelen, te rennen en te jagen. Enkel hoge hokken, op elkaar geplakt.

De grote van het getal, lijkt een slaptitude van rust teweeg te brengen. Overal voel ik spanning,

Elk beest doet normaal goed gerichte pogingen om hier weg te komen, maar ik heb hier een missie en dus moet ik toegeven aan het feit dat ik omsingeld ben door het getal. Als hond word je onvermijdelijk schichtig in een dergelijke situatie (dat zie ik trouwens ook aan de jongmensen) alsof je elk moment iets kan doen dat tegen de regels ingaat.

In de natuur zijn er zaken die de grootte van je roedel bepalen: De kracht en snelheid van het prooidier (als die groot is, heb je een grotere groep nodig om te kunnen jagen) en de dreiging van andere roofdieren die een grote verdedigingstroep noodzakelijk maken.