Beste lezer,
Waarom een eisende jankende hond het medelijden en de ononderbroken aandacht krijgt van elke mens die overspoeld wordt door overstromende gevoelens blijft voor elke stabiele hond een raadsel alsmede waarom die zelfde mens de onrust met vlag en wimpel op de troon en aan de macht houdt tot de tragedie de volledige ruimte heeft ingenomen.
Getuige de introductie van een netjes gewassen en gekamde witte rashond door één van de jongmensen..
‘Hij is een beetje all over the place’..
En jazeker, het desbetreffende beestje neemt in één tel, met zijn energie, zijn lijf en zijn gejank ieders ruimte in.
Ik zelf kan het niet hebben, een dergelijke hondonwaardige manier om aandacht op te eisen door bij elke negatie van een mens of dier te gaan duwen, janken en hyperventileren, tot wij ons allemaal eindeloos gemanipuleerd voelen door een wezen dat zichzelf en de wereld met graagte opfokt.
Met andere woorden : Drama !
‘En of de onrust eventjes genegeerd kon worden ?’ probeerde mijn mens nog.
Ooit moet iets worden ondernomen tegen de verwaarlozing van de stilte en de rust door de mens, maar daarover een andere keer meer.
De jongmens die met de hond is komen aanzetten voelt de bui hangen en heeft snel last van veel tegenstrijdige gevoelens want regels om de rust in de roedel te behouden moeten in acht genomen worden en als gastheer van de roedel is dit uiteraard deel van mijn job.
Maar als die gast stijf staat van de stress en de rust hier naar de verdoemenis is geholpen, ben ik verplicht om nadrukkelijk te negeren. Dergelijke regels van de gastvrijheid moeten in acht genomen worden, zelfs onder de beste vrienden. Maar zo’n hondje doet natuurlijk niet zo maar troonsafstand dus eerst lijkt hij zich eventje te stellen in het moeten dimmen en is er nog geen indicatie van onenigheid totdat hij er genoeg van heeft en de schijn niet langer bedriegt.
Het beestje begint nu hartochtelijk te janken en kijkt zijn mens doordringend en zielig aan. Wat hem betreft heeft is hij nu lang genoeg genegeerd geweest, en is het tijd voor meer en nog intenser drama dat zich verder zal afspelen op de schoot.
Ook het meisje lijkt te hebben besloten dat het leven zonder treurspelen maar saai is. Dat negeren vindt ze maar gevoelloos, zelfs hatelijk.
Ze fronst nadrukkelijk, beslist het stresserend wezentje aan te halen en knuffelend te troosten voor het schrijnend gebrek aan liefde, om mij en mijn mens, blozend en aangedaan, en met maniertjes die alle mensenmoedertjes eigen zijn, donker beschuldigend aan te kijken.
Als roedelleider probeer ik mijn bijdrage te leveren door hem een diepe waarschuwende grom te laten horen. De andere honden gunnen mij de verantwoordelijkheid graag en zijn inmiddels zo ver mogelijk uitgeweken om de zaak op afstand te observeren.
Het duo jongmens en nette hond lijkt de volledige dag te zullen gaan beheersen en na verloop van irritatie beginnen sommigen zo rond de middag zenuwachtig te lachen maar het is eigenlijk een soort lachen om niet te moeten huilen.
Het hondje loert nu uitdagend vanop de schoot naar elkeen die zijn positie in twijfel zou trekken.
Aansteller !
Rasmus zoekt haastig enkele stokken om daar ogenschijnlijk iets zinnigs mee te doen. Ikzelf begin me voor te bereiden een einde te maken aan deze situatie en kijk het keurig kereltje nu strak aan.
In een dergelijke situatie kan gemakkelijk een misverstand ontstaan. Eén van de partijen hoeft zich maar gegriefd te voelen en het is goed mis. Hondsgewijs kan dat verregaande gevolgen hebben.
Ook mijn mens heeft er genoeg van en er wordt korte metten gemaakt met het spectakel. Wie 4 poten heeft moet verder op de grond , in de groep én zonder janken.
Het meisje wordt een andere hond toegewezen om mee aan de slag te gaan en snel wordt een targetparcours opgesteld waar we heel moeilijke oefeningen gaan doen. Het keurige hondje wordt zonder verder gedoe meegenomen in een ander verhaal. Stilaan verdwijnt de kommer en gesel op de achtergrond en daarmee ook het risico volledig in een zelf gecreëerd verhaal te verdwijnen.
Gelukkig, want dergelijk opgevoerde stukjes hebben hun kostprijs, dat weet elke hond en als je denkt je boeltje nog zo goed op orde te hebben, komt er vroeg of laat toch de klad in.
Het leven is nu eenmaal soms levensgevaarlijk als je van drama houdt.
Uw nuchtere
Titus
