Beste lezer,

Waarom een eisende jankende hond het medelijden en de ononderbroken aandacht krijgt van elke mens die overspoeld wordt door overstromende gevoelens blijft voor elke stabiele hond een raadsel alsmede waarom die zelfde mens de onrust met vlag en wimpel op de troon en aan de macht houdt tot de tragedie de volledige ruimte heeft ingenomen.

Getuige de introductie van een netjes gewassen en gekamde witte rashond door één van de jongmensen..

‘Hij is een beetje all over the place’..

En jazeker, het desbetreffende beestje neemt in één tel, met zijn energie, zijn lijf en zijn gejank ieders ruimte in.

Ik zelf kan het niet hebben, een dergelijke hondonwaardige manier om aandacht op te eisen door bij elke negatie van een mens of dier te gaan duwen, janken en hyperventileren, tot wij ons allemaal eindeloos gemanipuleerd voelen door een wezen dat zichzelf en de wereld met graagte opfokt.

Met andere woorden : Drama !

‘En of de onrust eventjes genegeerd kon worden ?’ probeerde mijn mens nog.

Ooit moet iets worden ondernomen tegen de verwaarlozing van de stilte en de rust door de mens, maar daarover een andere keer meer.

De jongmens die met de hond is komen aanzetten voelt de bui hangen en heeft snel last van veel tegenstrijdige gevoelens want regels om de rust in de roedel te behouden moeten in acht genomen worden en als gastheer van de roedel is dit uiteraard deel van mijn job.

Maar als die gast stijf staat van de stress en de rust hier naar de verdoemenis is geholpen, ben ik verplicht om nadrukkelijk te negeren. Dergelijke regels van de gastvrijheid moeten in acht genomen worden, zelfs onder de beste vrienden. Maar zo’n hondje doet natuurlijk niet zo maar troonsafstand dus eerst lijkt hij zich eventje te stellen in het moeten dimmen en is er nog geen indicatie van onenigheid totdat hij er genoeg van heeft en de schijn niet langer bedriegt.

Het beestje begint nu hartochtelijk te janken en kijkt zijn mens doordringend en zielig aan. Wat hem betreft heeft is hij nu lang genoeg genegeerd geweest, en is het tijd voor meer en nog intenser drama dat zich verder zal afspelen op de schoot.

Beste lezer,

Je bent geen echte persoonlijkheid meer zonder een identiteitscrisis op zijn tijd en sinds mijn pupil en huisgenoot Rasmus de afgelopen maanden steeds groter, knapper, altletischer en behaagzuchtiger wordt en ik in dat licht steeds meer vergeleken word, heb ik recht op een eigenste persoonlijkheidskortsluiting.

Want de infant Rasmus, is inmiddels ieders lieveling en houdt zich als flinke knaap – en public – angstvallig aan alle afspraken. Zijn wezen boert van vriendelijke onderdanigheid, een eigenschap waar ik knorrig van wordt.

En dus.. daar gaan we weer in koor :

‘Titus is jaloers !!’ kirren een aantal meisjes. De conclusie lijkt gebeiteld.

Dat de mens ook hier weer volledig de bal mis slaat zorgt ervoor dat één en ander weer eens goed fout zit tussen de mens en mij.

Je kan  natuurlijk altijd je hoofd afwenden ter ontwijking van het speeksel dat de woordenval over jaloezie meestal vooraf gaat.

Maar nu vraag ik je, moet een hond in deze belachelijk geprojecteerde sneer op oneerlijke gronden zo’n royaal gelag betalen ? Puur voor een vlegelachtig genoegen van zo’n jong mens ?

Kijk, ik weiger te luisteren naar dergelijke laster. Ik kan het niet;  ik denk dat ik op dat punt gehoorgestoord ben, ik vrees dat in mijn oren alles dichtgroeit. Zo’n aandoening had ik vroeger ook in periodes, een bevangenheid ter hoogte van het borstbeen, de haargroei die het horen belemmert, de oorholte die geen holte meer is maar een hokje vol plots opduikend slijm dat vervolgens als snot of luide rochel het woord jaloezie overstemt.