Beste Lezer,
Ik schrijf U deze week vanuit een toestand van onrust en stress. Gisterenochtend leek alles nog normaal al voelde ik dat er wel wat op til was maar in de namiddag ging het mis. Blijkbaar was ik niet op de hoogte van een nog openstaande vacature bij Patrasche voor de positie van ratten- en muizenvanger. ( voor alle duidelijkheid : bij Patrasche hebben alle dieren een job en een daarbij horende duidelijke taakomschrijving). Mijn compagnon Titus en ik dachten – naast onze reguliere job – voldoende initiatief aan de dag gelegd te hebben om de overtollige knaagdieren ( die overlast bezorgen ) te liquideren maar neen.! Om één of andere duistere reden werd hier gisteren een kat geïntroduceerd. Een ontiegelijk klein irritant plassend en likkend wezen, zeker niet oud genoeg om te solliciteren voor de vacature maar soft genoeg om alle harten te doen smelten. Wat een toestanden.
Ik vraag u ; hoe onrechtvaardig kan het leven zijn ?
Mijn moeder zaliger verklaarde ooit : elk zichzelf respecterend dier heeft een job en een taakomschrijving. Dat hoort zo in de natuur. Je doet je ding en daarna kan je eten. Nu doen de meeste dieren hun ding niet meer maar toch krijgen ze het eten in de strot geduwd.. ‘Slecht voor ‘t kopke’ noemde mijn moeder dat. Een beest wordt er op zijn minst onrustig van maar evenzeer is het mogelijk dat het de pedalen verliest. Ik denk dat ze gelijk had. Zij zelf was van een jachtlijn.. Ze wist wat werken was en ze hield er hartstochtelijk van. Wanneer de mensen haar niet meenamen voor de jacht, oefende ze op zichzelf. Ze gaf zichzelf werk, zo was mijn moeder.
Mijn vader echter, de beroemde Dawson, was een West-Vlaamse dek reu. Een gigantische witte golden, afstammend van een lang show lijn. Veel showen, weinig werken dus. Het gevolg was dat hij zijn ganse leven neiging tot zwaarlijvigheid had en constant aan het diëten moest, een kwalijke eigenschap die ik , vrees ik, van hem heb geërfd.
Mijn moeder vond het ijdele niksnut. Mooi; zeker ! maar hij wist niks van werken. Misschien daarom dat ook ik eerder naar lange siësta’s neig dan naar noeste werkdagen.
Enfin.. een nieuwe werkkracht dus bij Patrasche, al is het beest nauwelijks uit de pampers.
Titus en ik proberen de moed erin te houden. Het beestje wegpesten is vooralsnog niet gelukt. Maar we blijven proberen. De vacatures in de dierenwereld zijn schaars en iemand moet hier de eer hoog houden als het op arbeidsattitudes aankomt.
Ik houd jullie op de hoogte van deze onrustwekkende toestand en tot zolang hoop ik op jullie medeleven en steun..
Uw aller
Nexus
