Beste lezer,
Omdat ik soms weinig vat heb op zoiets als verbeelding, zal ik u een waarheidsgetrouw relaas opdissen over een ochtend die ik laatst met een indrukwekkende roedel halwassen mensenpuppy’s moest doorbrengen. Ze kwamen luid en zeer aanwezig toe, druk kakelend en lachend en vol verwachting om naar ‘de dieren te komen kijken’.
(Het wordt geen natuurgetrouw relaas want natuur speelt in regel slechts een erg kleine rol als grote roedels mensen landen.)
Elk van hen wenste ons liefst als troeteldier op de schoot en hier stonden we dus , Rasmus, zijn liefje en ik, drie honden overgeleverd aan een roedel mensenpuppy’s en aan het winderige najaarsweer.
Er werden snel kleinere groepjes gemaakt waarbij de mensen puppy’s zich mochten gaan positioneren bij de hond waar ze zich het meest comfortabel bij voelden..
Ik zelf werd gekozen door een reeks jonge meisjesmensjes die me kirrend tot hun persoonlijke troetelbeest uitriepen. Moeilijk zou het niet worden. Met mijn smachtende blik ontstond spontaan een regen van snoepjes. So far so good.
De geplande indeling maakte de zaak toch enigszins overzichtelijker, althans voor mij want Rasmus was alvast in lichte paniek in de moddervijver gevlucht, vrezend dat hij, met zijn troetellichaam al gauw tot graaiobject zou verworden.
De modderlaag van de beek is altijd een zekere redding in een dergelijke situatie want geen menselijke ziel zou hem volgen in de smerige smurrie waarin hij zich al direct van kop tot teen had ondergedompeld.
Beduusd stond zijn fanclub nu rondjes te draaien bij de vijver. Ook hun roedel leidster wist zich met deze situatie duidelijk geen raad want ze zond bij nader zicht net zoveel kalmerings- als stress signalen uit waardoor noch Rasmus noch het groepje kinderen tot rust of kalmte te brengen waren.
Toen werd het leuk.
De roedel leidster trachtte Rasmus nu met snoep uit de modder te lokken waarbij ze tot haar knieën in de modder zakte.
Ik sloeg haar gade onder het aandachtig kauwen van een niet aflatende toevloed aan snoepjes .
