Uitgeruste lezer,

Met de zomer, zijn veel plensbuien en de zwoele temperaturen komen, voor ons honden, steeds regelmatiger kwaaltjes en gevoeligheden waar je als beest dan je ding mee doet.

Maar als je mens dat kwaaltje, met die welbepaalde schuine blik aankijkt, weet je als hond dat het einde van de rust en de waardigheid nabij is.

Het drama begint met ‘Laat es kijken’, daarna een bezorgde blik, rusteloos rondkijken naar zaken die mijn waardigheid zullen gaan aantasten, hetzij door het binnenbrengen van ongewenste entiteiten, lees vieze brokken, het zij door ongewilde intimiteiten waarbij je – al dan niet via gruwel dingetjes – wordt benaderd en stukken vacht kwijt speelt – Een reële bedreiging sinds mijn mens vachten draait op een ronddraaiend wiel en hier dus geen beest zijn vacht nog zeker is.

Ook al weet ik dat het me niet gaat lukken, toch probeer ik me zo snel mogelijk uit de voeten te maken en dring ik naar de deur. Vervolgens een klassiek scenario:

Ik wacht af of ze me vieze brokjes willen laten slikken of dat ze – erger nog – me zullen gaan onteren door vacht weg te nemen. Ik zeg u; Het is tegennatuurlijk om op een dergelijke manier een ander levend wezen te benaderen.

Hoe dan ook is het oorlog – ééntje die ik zelf niet ben begonnen! – De demonen zijn ontketend.

Een verlegen jong mens zit er rusteloos naar te kijken tot hij gevraagd wordt te helpen.

Beste lezer,

De zomer is een periode waarin vanalles te beginnen is, doch waarin men alles evenzo wel na kan laten. Maar om te verhinderen dat deze regenzomer een wezenloze herinnering zou worden werden hier een aantal wonderlijke transformaties aangebracht die het vakantiegevoel in een uitbundige stroomversnelling brachten.

Ons hol werd niet langer ons bunker-hol, maar werd een onvergetelijk avonturen parcours.

• Door de tunnel, op de alpen, over de alpen ( ?!) , door de rotsen, naar de wellness, door de kloof, vliegend over de afgrond ( ???) , om uiteindelijk ingebakerd in een nest het applaus vanuit de tribunes in ontvangst te nemen ( én de daarbij horende prijzen ).

Geen enkele wereld is groter dan voor wie hij bestaat en dus zijn we snel rond met deze reis. Maar het parcours dient te worden geoefend – één hond en één mens als team, steeds sneller en vaardiger tot het punt dat we bliksemsnel en zigzaggend van het begin- naar het eindpunt vliegen. Zoiets maakt de mensen blij. Ze roepen, lachen en slaan rood aan in het gezicht dat van trots begint te glimmen.

Sommige honden deelnemers hebben zo hun twijfels over een evenement dat hen volkomen onbekend is. ‘Je zou nog wel eens..’ denkt zo’n hond dan bezorgd en daarmee erkent hij dat dat er mogelijk dingen zijn aan dit rond hossen dat niet goed kan aflopen.

Anderen storten zich zonder denken of voelen in-onder-of over de pitstops, een enkele keer zo onbezonnen dat ze scheef tussen de hindernissen door komen te hangen en er niet eens zo makkelijk weer uitkomen.