Beste lezer,
Het gaat dagen in de Oostelijke kant van de kop bij Rasmus als hij plots niet meer de jongste, de kleuter, de schootzitter en de Bambi onder de honden is.
Dit Oostelijke dagen vond plaats nadat hier een donzige puppy landde die instant alle harten veroverde. Het vrolijk, licht brutale mannetje nam onmiddellijk de ruimte en de harten in, Rasmus in verwarring en verbijstering achterlatend.
Voor de kleine werd Rasmus’ lijf nu een bespottelijke betovering waar hij onbelemmerd zijn gang op kon gaan met staart, oren en poten knauwend, en jumpend. Ondanks elk gebrek aan respect leek Rasmus de snoet van de kleine aandoenlijk te vinden, zelf toen deze zijn tandjes in plantte.
In deze situatie had Rasmus rommelig veel lichaam, met zijn lange ledematen als een toppunt van overbodig gebungel.
Dat was vervelend genoeg maar het lukte Rasmus niet om grenzen aan te geven en dus werd de kleine steeds brutaler als respons op de lummelachtige onbewegelijkheid van Rasmus.
Ik keek zijdelings toe. Ook bij mij had de kleine wat gegekscheerd, maar een diep aanzwellend geluid als van een naderende kudde hoefdieren komend uit mijn onderbuik, hield hem op afstand.
De zaak was duidelijk; Rasmus wou niet groot worden. Hij zou de positie van de benjamin niet loslaten en over de positie van leermeester had hij duidelijk nog nooit nagedacht.
Hij probeerde de pup dan maar te berijden, een herhaling van een tumultueuze feestvreugde waarmee hij vaak succes behaalde bij de teefjes, maar dat is zo’n principieel andere benadering dan het paren, dat er verder niet over gepraat hoeft te worden.
Nu schort het me aan ervaring om hier bij pubers zoals Rasmus in tussen te komen. Ook mijn mens liet alles tergend lang begaan.
‘Hij wil niet groot worden’, grijnsde één van de jongeren. ‘Begrijpelijk’, opperde een ander. ‘Wie wil nu volwassen worden??’
‘Een kwestie van aangeleerde hulpeloosheid’, vond nog een ander.
‘Heeft hij hulp nodig volgens jullie, of houden we het erbij dat hij niet volwassen hoeft te worden??’
De jongeren twijfelden.
Niet volwassen willen worden kon een behoorlijk krampje worden in het leven. Sommigen konden er van mee spreken, maar volwassen worden leek slechts ongevraagde verantwoordelijkheden en plichten met zich mee te brengen.
Maar na langere tijd speelveld van de pup te zijn geweest begon bij Rasmus het besef te branden dat hier een andere positie nodig was, eentje waar er grenzen zouden moeten worden gesteld.
Vooral het ongepast en onstuitbaar lollig uit de hoek komen was stilaan storend geworden, zelfs voor hem.
Eén meisje was duidelijk ten prooi aan vele gedachten die zich in tweestrijd bewogen.
‘Maar doe dan toch iets. Rasmus weet niet wat hij moet doen!!’
Mijn mens greep gelukkig niet in, want ieder weet dat het vaak noodzakelijk broddelwerk is, groot worden, en pas toen de kleuter op Rasmus kop begon te wippen, verwijderde deze zich mistroostig om zielig op een schoot kruipen, weg uit een arena waarvan hij de spelregels niet wilde kennen.
In zijn ogen de trieste vraag wat die kleine dan wel meer had dan hij zelf…
‘Zijn leeftijd, kerel… maar over een poosje is hij gereed en gelaten genoeg om les te krijgen in de roedel, maar nog niet vandaag.’
Tot nog toe had Rasmus alleen een wereld gekend die voor hem lag en nu lag er achter hem ook een wereld.
En terwijl de kleuter vrolijk verder de dag door banjerde, kreeg Rasmus van elkeen een knuffel, want groot worden is niet makkelijk, ‘maar hoe massief zijn omvang ook wordt, hij blijft nog altijd de Bambi van de groep’… Mijn mens zegt het met een meligheid die mijn maag doet draaien.
Uw licht vermoeid maar glimlachende
Titus
