Beste lezer,

Laat het zo zijn dat je pas reden hebt tot jammeren als je dingen hebt gekend die je zijn afgenomen, omdat je echt iets zou willen voelen of omdat het grote liegen komt als je in werkelijkheid niets meer kunt voelen, behalve ergernis en nijd.

Het aanheffen van een dergelijk drama lijkt enkel aan de mens te zijn gegeven. Dat bewees hier de afgelopen week nog maar eens een mens die een vreemd spektakel te berde bracht bij het begin van een dag.

Een jong mensenkind zou een dagje komen kennismaken met ons honden, maar nog voor de deur dicht was, hief het kind een luide klaagzang aan waarbij het hakkelend huilde. Hij was ogenblikkelijk met zijn verhaal begonnen over het vele leed dat hem ooit was overkomen. Een grote mensenman stond er vermoeid naast, terwijl hij aandachtig een stuk suikerbiet te bestudeerde.

Nu zijn er jongmensen die echt kapot gaan van verdriet. Elk beetje hond voelt dit tot in elke teen en elke snorhaar en als ik dat door dat innerlijk schouwen weet, dan kan je als beest precies afwegen of het een diepe poel verdriet dan wel een drama betreft. Er zijn heel wat vermolmde mensen die volhouden dat elke traan een vloeiend stukje ellende is, maar mijn ervaring is dat niet.

Met mijn inwendig lichtje zie ik waar de tranen vandaan komen… Ik heb het talloze malen kunnen constateren het verschil tussen geperste en vloeiende mensentranen …

Rasmus kijkt er met grote ogen naar, kijkt vervolgens in onrust naar mij omdat hij niet weet het kind al/dan niet te moeten bestormen met zijn liefdes tornado’s. Hoe zit dat hier eigenlijk?  Is dit kind een prooi van een mensenroofdier, of prooi van zichzelf, want prooien weten altijd met wrede zekerheid als er dramatische wendingen aankomen.

Het kind perste er nu steeds meer tranen en drama uit. Er was geen gevaar rond het kind en het genoot duidelijk de bescherming van de grote man naast hem. Desondanks schreeuwde het moord en brand.

Beste lezer,

‘Zijn we nu slachtoffer?’, vraag één van de jongeren na de storm van mensen en woorden omtrent ons territorium afgelopen week want dood zijn is hard liggen en na de dood moeten mens en hond natuurlijk verder…

Andere jongeren opperen dat we nu misschien eerder in de stoel van aanklager zitten, al is de ondertoon daar eerder twijfel.

Ik vind het allemaal lastige woorden. Ze vliegen over mijn hoofd zonder te willen landen. Weerom heeft een groepje mensen zich in een impasse gewerkt. Het zal wel weer onnodig ingewikkeld zijn. Enfin…

Ik beef nog van alle commotie. Ik beef er nog van, als een espenblad dat trilt onder de ingehouden kreten in de arena die Patrasche de afgelopen dagen was.

Wij moeten onze rustige en waardige eigen wereld herscheppen en vandaag vooral uitademen, we moeten een heleboel donkerte verbranden, maar hoe precies, u hebt gelijk, begin er maar eens aan. Maar ook als wij het niet weten moet het dringend gebeuren, misschien door iemand anders… Klap, neep, lik en de kiezen op elkaar als onze rust verpieterd is, geef de schuld aan de misvorming van het mensdom en probeer die misvorming niet te diep in de ogen te kijken. En ja, dat maakt het samenzijn met mensen niet monterder, zo na de dood. Inderdaad:  Geen bloemen noch kransen.

Soit. Het is welletjes geweest.

Ik zelf heb beslist: ik ga niet dood. Ze mogen mij aanlijnen, uit een roedel zetten of in een asiel stoppen, ik ga niet dood. Ik wil à propos ook niet ouder worden, het verval is genoeg geweest, het is nu mijn beurt om te beslissen.

Neem nu de stoffen tent, die hier ook al neer moest omwille van de wakte. Net als mensen sterven zo’n dingen even gelaten als ze leven, ik doe daar niet meer aan mee. Je kunt zo blijven dood gaan. Met de kat Remus heeft het mooi niet gepakt, die is niet dood te krijgen en de kerkuil zelf, die eens het voorbeeld zou geven hoe een beest in waardigheid sterft, heeft in het graf ook niet lang gejubeld. De wenende jongeren waren er aan voor de moeite.