Beste lezer,

Slachtoffer spelen is ook gewoon een toestand in het leven en het scheelde niet veel of één van de honden liet zich hier ordinair bepamperen als een behaagzuchtige kat.

We spreken hier over Maxime-ke, een halfwassen schichtig beestje dat de kunst verstaat om diep-én-in-triest in mensen ogen te kijken alsof hem een groot ongeluk is overkomen en hij overgeleverd aan alle werelds onheil, afwisselend slachtoffer of aanklager moest gaan worden.

Samen met zijn jongmens, kijkt hij beschuldigend de wereld in. Rasmus loopt, in zijn zoektocht naar een feestje, het duo snel voorbij.

Als de klaagzang zo langzaamaan aanzwelt, en men er, als bij deze twee, helemaal aan gewend bent geraakt, wachtend op het verdwijnen van het laatste medeleven, is de leukigheid van de sfeer een beetje zoek natuurlijk.

‘Jouw hond lijkt de Calimera-toer op te gaan, merkt mijn mens nu droog op.

‘Hij doet een Calimerootje’, gniffelt één van de jongmensen.

De jongmens staakt zijn klaagzang nu, weliswaar met gefronste wenkbrauwen. Er valt hem nog allerlei ellendigs in dat moest gezegd worden, en hij zoekt vertwijfeld iemand die geen verweer zal gaan tonen tegen dit alles, maar alle mensen kijken snel weg.  Rasmus gooit zich bij wijze van experiment plompverloren tegen Maxime aan die als door een wesp aangevallen angstig weg springt. Ikzelf wil een eind maken aan deze minderwaardige situatie waarin 2 honden tegenover elkaar zitten, maar waarbij de één doet of het niet zo is.

Beste lezer,

Het aantal honden en jong mensen die hier de afgelopen weken veilig achter ruggen, poten en vacht verstopt zaten voor de grote boze wereld neemt stilaan bizarre proporties aan.

En wie mij een beetje kent, weet dat ik een behoorlijke hekel heb aan volgroeide individuen die zich in een kinderlijke bubbel blijven schuil houden om zo te ontsnappen aan welke volwassen verantwoordelijkheid dan ook.

Zo ook een kinderlijk honden kereltje, weliswaar allang volgroeid, dat als vastgeketend bleef hangen aan zijn mens terwijl het loerend om zich heen scande op zoek naar mogelijk gevaar, bijvoorbeeld vanuit de aanwezige jongmensen die – net als hij – overtuigd van de vele mogelijke drama’s die zich zouden kunnen voltrekken eens ze uit de geborgenheid van de moedermens zouden kruipen om onbezonnen de wereld tegemoet te treden.

Er was duidelijk iets in de ogen van het hondje dat verkondigde dat er geen wegloperijtjes mochten zijn en dat hij zeer waakzaam was voor grapjes.

Want als je voortdurend gaten en greppels en schuilhoeken ziet, dan ben je in gedachten op het laatst alleen maar bezig met je te verstoppen en op die manier blijft er van het bestaan maar een heel klein deeltje over. En dus was er inderdaad maar een schijntje leven te bespeuren in het hondje en de aanwezige mensen.

Zucht…

Het scheelde niet veel of alle vrolijkheid zou zijn verdwenen terwijl ieder zich ordinair verstopte om daarmee de mogelijke verbondenheid met mij, Rasmus of met de jongmensen al reeds te verpatsen.